No shame!

Maandag, de dag die niet makkelijk begon maar toch een positieve wending kreeg.

Ik neem jullie mee naar vannacht. Rond een uur of 2.30 werd ik wakker met heftige buikkrampen. Dat werd weer even doorbijten. Gelukkig duurde dit niet heel lang, ongeveer een half uur. Na een bezoek aan de WC, lag ik weer op bed en probeerde ik weer de slaap te hervatten. Dat ging nog niet zo makkelijk maar uiteindelijk wel gelukt. Toch nog een paar uurtjes kunnen slapen voordat de wekker ging. Ik werd wakker zonder energie. Lag minuten lang naar mijn plafond te staren en begon te twijfelen of ik naar mijn werk wou gaan. Ik heb de motivatie gevonden en ging vrolijk naar mij werk toe. Ik heb fijne collega’s dus ik vind altijd wel een reden om naar mijn werk te gaan. Ook vind ik mijn werk leuk. Dat zijn toch echt wel 2 dikke pluspunten.

Omdat ik momenteel halve dagen werk, kan ik in de middag even het bos in. Ik houdt dit helaas maar 30 minuten vol maar wat geeft dit een goed gevoel. Ik word altijd rustig in het bos. Laat dingen makkelijker los, geniet van de omgeving en haal goed adem. Iets wat mij vaak niet lukt als ik binnen ben of met teveel mensen om mij heen. Sinds ik ben aangestoken met het wandel-virus word ik langzaam een buitenmens. Nooit verwacht dat ik dit in mij had. Ik ben iemand die op de bank gaat zitten en dingen opkropt en binnenhoudt tot ik het niet meer kan vasthouden. En dan komt er een stortvloed aan woorden wat geen verhaal maakt en heel veel tranen. Kortom, woordenkots. Niet leuk voor de mensen in mijn omgeving, het gevoel hebben dat je geen begrip krijgt omdat je het niet goed kan verwoorden in een duidelijk verhaal en daarna mag je alles nog een keer vertellen zodra je op adem bent gekomen. Ook vandaag ben ik in mijn “ik houdt alles lekker vast en zeg niks of het minimale/het nodige”. Niet leuk voor de omgeving maar soms wil ik er niet over praten. Ik vind het lief als mensen om mij denken en proberen te helpen, ik waardeer dit enorm, laat dat wel duidelijk zijn. Maar dit is iets wat niet iedereen kan begrijpen. De onmacht, de onzekerheid, de pijn, het verdriet, de vermoeidheid tot diep in mijn botten, en soms voel/ervaar ik uitzichtloosheid. Mensen die met hetzelfde kampen herkennen dit wel maar iedereen gaat hier anders mee om en beleeft dingen anders. Dus:

Welkom in mijn leven met de Ziekte van Crohn waar wandelen mijn reddingsboei is.

Ik ben moe, ik voel me onrustig omdat ik wacht op een belletje van mij dokter die mij een uitslag gaat vertellen die ik misschien niet wil horen. Omdat ik veel onrust in mijn lichaam ervaar en meestal is het dan verstandig om dichtbij een WC te zijn om, ja ik ga dit gewoon zeggen, te POEPEN als dit nodig is. Ja, ik gebruik het woord gewoon. Deze ziekte en naar de WC gaan mag wel eens uit de taboesfeer komen. Als ik iemand vertel wat ik heb, krijg ik verschillende vragen terug: “dat is toch een soort van kanker?”, ” wat is dat?”, ” Oh ja, zusje van een vriend van een vriend van mij oom of tante heeft het ook, dat doet toch veel pijn?” En als ze al wel ooit eens van de ziekte hebben gehoord : ” dus jij moet vaak naar de WC?” Of ” jij kan dus alles eten wat je wilt zonder dat je er van aankomt omdat je vaak naar de WC moet”. Of opmerkingen: “je ziet er niet ziek uit” of “ik zie een fitte jonge dame van 28 jaar”. Je ziet het niet aan mij want je kent me niet goed genoeg. Mijn familie, vrienden en collega’s zien het wel zodra het niet goed met mij gaat. Maar de vragen en opmerkingen, soms word ik er moedeloos van. Iedereen poept, schijt, race kakt, spetter poept wel eens. We doen het allemaal. En we laten ook allemaal scheetjes, scheten en ruften. Zo, dat is gezegd. Nu kunnen we er gewoon over praten. Het is een chronische darmontsteking in de dikke en dunne darm. (Niet te verwarren met Colitis Ulcerosa, dit is een broertje/zusje van de Ziekte van Crohn en beperkt zich alleen tot de dikke darm.) Er kunnen complicaties optreden zoals fistels en er kunnen gaatjes in je darm gemaakt worden (perforatie). In grote lijnen is dit de Ziekte van Crohn. Ik ben ondanks dit toch het bos in gegaan. Geen moment spijt van gehad. Tijdens dat ik mijn schoenen omwissel voor mijn wandelschoenen begin ik te twijfelen. Ik voel mijn darmen rommelen. Ik ben bang dat ik opeens nodig moet poepen terwijl er geen WC is. (Wel bosjes, mocht ik het echt niet meer houden. Gelukkig is dit mij nog nooit overkomen. Zeg nooit, nooit.) Toch ga ik! Al na 3 stappen voel ik de spanning van me afglijden en kan ik ademen. Ook worden mijn darmen opeens rustig. Heerlijk!! Het maakt niet uit wat jij mankeert maar als je in staat bent om je te bewegen, ga naar het bos of ga op z’n minst naar buiten. Je zit of staat niet vast als een boom dus je hebt geen reden om te zitten waar je zit of staan waar je staat. Het zal je zoveel goed doen. Alles gaat iets makkelijker in je hoofd, het valt langzaam op een rijtje, haal een paar keer goed adem en geniet. Sta even stil, kijk om je heen. Luister naar de wind die door de bomen waait, de vogels die fluiten. Misschien zie je nog een hertje of een eekhoorntje lopen. Laat alles even voor wat het is. Gebruik je zintuigen. Ruik, hoor, zie en lach! Vooral lach! Want als je lacht word alles toch een stukje makkelijker en iets lichter. Ik zeg echt niet dat je alles moet weglachen maar soms mag je jezelf wel dwingen om te denken aan iets leuks waardoor je moet lachen (heeft iemand je ooit een stom grapje vertelt? Of een grappig situatie van vroeger tijdens het stappen?). Probeer het eens en zie welk effect dit op je heeft. Dit heb ik vandaag ook gedaan in de 30 minuten dat ik in het bos was. Soms even stilstaan en kijken. Word eens bewust van je omgeving. Het is maar 30 minuten. En die 30 minuten heeft deze dag wel een positieve wending gegeven. Ik ben niet meer onrustig. Ik laat los dat mijn dokter kan bellen met een uitslag waar ik wel/niet blij van word. Ik kan het niet veranderen maar ik kan het wel loslaten. Oké, daarvoor moet ik het bos in maar is dat nou echt zo erg? Nee, ik schaam mij er niet voor dat ik in vele ogen een suffe sport doe. Als iets werkt, werkt het! Ik vertel dit ook aan mijn familie, vrienden en collega’s. Even in het bos zijn doet mij zo goed en dat laat ik mij niet afpakken.

Disclaimer: Je hoeft niet een ziekte te hebben om dit te kunnen toepassen. Loop jij vast in je hoofd met gedachtes of zit je om welke reden dan ook even niet lekker in je vel, ga naar buiten. Zoek de natuur op en geniet. Wandel.

Je zal in mijn komende verhalen lezen dat het mij ook niet altijd makkelijk afgaat. Soms heb ik zin om op de bank te blijven zitten. En niks doen omdat ik echt geen energie heb. Ik moet wel elke keer de fiets of de auto pakken om naar het bos te gaan. Dat is ook een drempel. Maar dan pak ik een boek. En verlies ik mijzelf in een goed verhaal. Of een leuke serie kijken of een film. Is ook een leuke tip!

Bedankt voor het lezen en hoop hiermee een deur bij je te hebben geopend naar buiten al is het maar een kier en deel je ervaring hieronder in een reactie! Zo kunnen we elkaar helpen.

Misschien vind je het leuk om je wandelavonturen te delen op Instagram, gebruik de hastag #wandelendoetjegoed

Liefs,

Tanya

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s