Een dag met minder energie

Ik word wakker, een mistwolk hangt voor mijn ogen. Niet letterlijk maar in mijn hoofd. Moeheid. Alles gaat wat moeilijker, keuzes maken is een stuk moeilijker. Wat eet ik als ontbijt? Ik kies maar weer voor wat ik elke dag eet. Lekker spannend. Bakje Alpro vanille en cornflakes. Lekker op de bank alles opeten en wakker worden. Ik kijk om me heen en ik zie dat het huishouden er ook weer bij inschiet. Ik moet op z’n minst vandaag de stofzuiger door mijn huis halen. Gaat op mijn to-do lijst die ik maak in mijn hoofd. Ik vergeet best vaak dingen maar goed, ik blijf het proberen. Daarna moet ik weer verder met mijn dagelijkse dingen, aankleden, haar doen en tandenpoetsen. Shit, aankleden. Elke dag weer. Wat een gedoe om elke keer weer iets uit je kast te zoeken en hopen dat het leuk staat. Helaas kon ik niks nieuws verzinnen van mijn garderobe en heb zonder schaamte hetzelfde aangetrokken als gister. Ja, dat doe ik gewoon. Dan mijn haar nog, ik heb voor het gemak weer de krulfohn er doorheen gehaald en ik vond weliswaar de energie om nog even mijn tanden te poetsen (dit doe ik netjes 2 keer per dag, geen zorgen). Ik stond te twijfelen of ik nog wat mascara zal aanbrengen maar als ik dan bedenk dat ik vanavond weer mijn gezicht moet wassen, zie ik dat niet zitten. (Ik was 2 keer per dag mijn gezicht maar als ik make-up gebruik moet ik daar extra om denken) Hoppa, make-uploos de deur uit. Nu zal jij denken “Holy shit, ze gaat zonder make-up de deur uit!”. Ik kan je vertellen, dit doe ik heel vaak. Niemand kijkt er van op. Mijn familie niet. Mijn vrienden niet. Mijn collega’s niet. Zelfs de onbekende mensen die ik tegenkom op straat boeit het totaal niet. Ik ben wie ik ben en dit is mijn gezicht. DEAL WITH IT! Ik geef heus wel om mijn uiterlijk maar als je zo moe bent dan wil je maar 1 ding en dat zijn de belangrijkste dingen doen. En daar valt mijn uiterlijk niet onder. Ik kan het heel goed veroorloven om zonder make-up door het leven te gaan. Ik vind het ook leuk om jurkjes te dragen maar soms zit dit niet lekker als ik moe ben of als ik niet lekker in mijn vel zit. En is dit erg? Dat ik zonder make-up de deur uit ga en zonder een leuk jurkje? Nee, de wereld draait gewoon door. Familie, vrienden en collega’s blijven aardig en leuk tegen mij doen. Zelfs de onbekende mensen op straat zeggen mij gedag. Dus zo slecht zie ik er niet uit, ook als ik moe ben. Accepteer jezelf. Dat is ook een dingetje he.

Tijd om mijn spullen te pakken en richting mijn werk te gaan. 15 minuten rijden en ik ben gearriveerd. Ik start mijn computer en samen met een collega drink ik een kopje thee. Ik ben altijd iets eerder op het werk zodat mijn computer rustig kan opstarten, even wakker worden en aan het idee wennen dat ik op mijn werk ben. Voor de rest van de dag ging het aardig. Voelde me niet super, net niet/net wel pijn in mijn buik. De lage energie level is rotter. De halve dag vloog helaas niet voorbij maar heb toch veel werk kunnen verzetten en ben blij dat ik op deze manier wel mijn team kan helpen. Nadat mijn werkdag voorbij was ben ik lekker naar het bos geweest. Alhoewel, lekker? Ik zat in de auto, voelde me moe en begon te twijfelen. Zal ik dit mijzelf aandoen? Zal ik over mijn grens gaan om toch even op adem te komen? Ik heb de keus gemaakt om wel naar het bos te rijden, schoenen omwisselen en zet eerst maar een paar stappen. Zo gezegd, zo gedaan. Na enkele minuten te hebben gewandeld, en genieten van de omgeving begreep ik iets niet meer. Ik stond op een soort van kruispunt in het bos en ik wist opeens niet meer welke afslag waar naartoe leiden. Terwijl ik bijna elke dag in dit bos ben. Ik kon niet meer nadenken. Ik kon niet meer een beslissing maken. Ik keek even omhoog, haalde diep adem. Stom hoe je opeens niet meer kan nadenken. Ook dit hoort bij vermoeidheid.

Dus draaide ik me om en liep dezelfde weg terug naar mijn auto. Ik was maar 15 minuten of minder in het bos. Kort, ja. Wel op adem gekomen. Even tot rust komen. Mijn zintuigen gebruikt. En ik kwam toch een stuk rustiger uit het bos dan toen ik in het bos ging. Eind goed, al goed.

Nu geef ik mij wel over aan de moeheid. De bank is nu echt mijn maatje en de tv staat lekker aan. Ik kan denken en me rot voelen dat ik de wandeling had moeten volhouden, minstens 30 minuten maar daar had ik mijzelf alleen maar mee gehad. Dit is ook goed. Ik ben tevreden. Ik hoop dat jij ook goed naar je lichaam luistert. Uitdagen mag maar ga niet te ver over je grens. Ook is dit een les die ik soms (vaak) moet leren. Zorg voor jezelf want niemand kan voelen wat jij voelt en daarom ben jij de enige die kan vertellen wat je nodig hebt.

Bedankt voor het lezen en ik snap dat dit bericht een tikkeltje negatief kan overkomen maar zo is mijn dag vandaag. Ik beloof je dat niet elke dag zo is. Daar kom je straks vanzelf achter als je mijn website in de gaten houdt. Dit is een ziekte met veel UPS en DOWNS en dat is niet altijd makkelijk. Het is een onzichtbare ziekte die ik in het “zonnetje” wil zetten.

Misschien vind je het leuk om je wandelavonturen te delen op Instagram, gebruik #wandelendoetjegoed

Liefs,

Tanya

Een gedachte over “Een dag met minder energie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s