Hard work pays off !

Ik was vandaag eerder wakker dan dat mijn wekker ging. Dat maak ik niet vaak mee en soms twijfel ik of dit een goed ding is of juist een slecht ding. Gister was ik zo vroeg moe dat ik rond een uurtje of 20.30 uur al op bed lag. Terwijl ik gister niet heel veel heb gedaan. Werken, toen naar mijn ouders gereden om vervolgens lekker de hele middag op de bank te zitten met mij moeder. We hebben de film ” The Intern” gekeken. Leuke film. Dus, als ik het zo bekijk, ik had het waarschijnlijk nodig om vroeg en lang te slapen. Ik werd uiteindelijk maar 15 minuten voor de wekker wakker dus dat viel mee. Vandaag ging werk iets makkelijker. De nodige irritaties waren natuurlijk ook aanwezig, en nadat ik iemand echt door de telefoon wou trekken heb ik mijzelf toch even tot halt geroepen. Niet dat ik keihard op kantoor sta te schreeuwen “HALT” maar even intern natuurlijk. Dat zou raar zijn, ga ik staan en schreeuw keihard mijzelf tot halt. Ik denk dat al mijn collega’s eerst even schrikken en daarna keihard beginnen te lachen. Inclusief ikzelf. Ook wel een kleine afgang, denk ik. Maar goed, even rustig worden en een paar keer goed ademen zit ik te denken om na het werk weer even te wandelen in het bos. Dus ik kijk enthousiasme door het raam naar buiten en zie dat het grijs is. Het regent. Bah. Meestal vind ik dat niet erg maar vandaag heb ik er iets meer moeite mee. Ik voel me al moe, griep ligt op de loer. Eerst maar naar huis en een broodje eten, dan kijk ik verder.

Na dat te hebben gedaan en ik met mijn luie reet op de bank zat en een film keek, bekroop mij een negatief gevoel. Ik begon me weer slecht te voelen en dit keer was het niet mijn buik. Dus ik zette de film op pauze en dwong mijzelf om de afwas te doen. Als ik zo begin te voelen moet ik juist in beweging komen, al is het de afwas doen of stofzuigen. Iets. Na de afwas ben ik het gevoel nog niet kwijt. Ik liep naar het raam en ik wou heel graag dat het keihard regende maar het was droog. Nou ja, droog.. het sputterde een beetje. Na een ” zal ik wel of zal ik niet naar buiten om te wandelen” en dat 5 keer denken, heb ik toch maar mijn spullen gepakt en ben ik in de auto gestapt en naar het bos gereden.

Ondanks dat het een beetje regende was het heerlijk. Ik was vrijwel alleen, af en toe kwam ik iemand tegen in het bos. Even tot rust komen. Genieten van de vogels, genieten van de wind die door de bomen waait. Regendruppels die vallen. Heerlijk. Ookal is het maar een kleine wandeling, het voelt goed. Ik merk naar mate ik meer stappen zet, mijn negatieve gedachtes verdwijnen en positieve gedachtes komen er voor in de plaats. Dit is de bedoeling van een wandeling. Buiten zijn. Je gedachtes loslaten en vooral plaats maken voor de leukere dingen in het leven. Dit doet de natuur met je.

Als je mij niet gelooft, ik daag je uit! Mocht jij jezelf betrappen op negatieve gedachtes, ga naar buiten. Het maakt niet uit of het regent, je hebt een wasmachine en/of een droger. Je hebt een douche en schone kleding. Ga naar buiten. De deur open. Adem een paar keer goed en in uit. Zie wat er gebeurt. Je hebt niks te verliezen, behalve je negatieve gedachtes! Ik weet inmiddels dat het hard werken is om je goed te voelen. Vooral als je dingen hebt meegemaakt waar je dagelijks mee word geconfronteerd. Ook ik heb dit met mijn ziekte. Je ziet het niet aan mij maar als ik in de spiegel kijk dan zie ik wel de littekens. Of elke keer als ik naar de wc moet omdat ik pijn heb. Elke dag heb ik buikkrampen. Elke dag weer. De ene dag extremer dan de andere dag. Maar vergeten dat ik ziek ben, lukt helaas niet. Ik ben er altijd mee bezig en dat is iets wat ik niet meer wil. Ik durf alleen bij mijn ouders, broers en schoonzussen mijzelf te zijn. Daar kan ik gewoon naar de wc lopen zonder dat ik het gevoel heb mijzelf te verantwoorden. Of dat ik even wegloop en mijzelf verstop om even de pijn te verbijten. Soms lukt het mij op het werk ook omdat ik begripvolle collega’s heb. Maar soms kan ik het niet hebben als mensen dichtbij me staan, in mijn bubbel. Ik kan wel heel stoer zeggen dat er geen schaamte is voor deze ziekte maar die is er wel. Maar dat komt omdat mensen het raar maken. Naar de WC gaan en poepen word raar bevonden. Ook ik moet mijzelf er heel vaak aan herinneren dat iedereen poept, scheetjes laat en buikkrampen heeft. Voor mij is dit ook elke dag een les die ik moet leren. En ik hoop dat dit meer uit de taboesfeer komt. Het is namelijk niet iets om voor te schamen. Het is een oorlog die ik elke dag moet aangaan en waar ik niet een dag rust van krijg. En daarom ben ik niet altijd positief maar wandelen helpt mij hier wel bij. Mensen, het is oorlog in mijn buik. En soms win ik, en soms wint mijn buik. Dit is mijn leven. Ik vecht tegen een onzichtbare vijand die in mij leeft. Genaamd: Ziekte van Crohn. WAT EEN SCHIJT ZIEKTE!

Om het positief af te sluiten..

Nadat ik lekker heb gewandeld en tot rust gekomen ben ik, met positieve gedachtes en leuke ideeën voor mijn website, naar mijn ouders gereden en heb ik daar lekker genoten van een warme maaltijd. Mijn favo: MACARONI!

Bedankt voor het lezen!

Vind het je het leuk om je wandelavonturen te delen op Instagram gebruik #wandelendoetjegoed

Liefs,

Tanya

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s