T G I F en niet leuke herinneringen . . .

Vrijdag! De week is weer voorbij!! De werkweek dan he. Heerlijk.

Vandaag stapte ik met best veel energie uit bed. Ging goedgemutst naar mijn werk. Even gezellig kopje thee drinken en dan flink aan de bak. Er lag een stapel werk maar dat heb ik mooi kunnen wegwerken. Daarna gezellig geluncht met een collega en toen had ik even ervaren dat het buiten heerlijk weer is. Mensen, ga naar buiten. Het is gewoon warm. Ga iets doen in de frisse lucht. GA! Ik heb om 1 of andere reden vanochtend niet mijn wandelschoenen in de auto gegooid dus ik begon een beetje te twijfelen of ik wel naar het bos moest gaan, aangezien ik een jurkje met daaronder een panty aan had. Meestal is dit niet de beste combinatie. Ach, ik wou zo graag. Dus ik ben lekker naar het bos gereden en heerlijk 20 minuten gewandeld. Helaas hield ik het vandaag niet langer vol, ik baalde daar best wel van. Het is gewoon rot om te bedenken dat ik afgelopen zomer nog een halve marathon heb gewandeld. Bijna ongetraind. 21 kilometer. En nu hou ik amper 30 minuten wandelen vol. Dan weet je even hoe mijn conditie ervoor staat en hoeveel invloed deze ziekte op mijn leven heeft.

Het is niet niks om ziek te zijn. Dan heb ik weer conditie opgebouwd en dan krijg ik een tegenslag, kan ik weer opnieuw beginnen. Vallen en opstaan noemt men dit ook wel. Ik weet dat dit er bij hoort maar leuk is het nooit. En ik snap het ook gewoon niet. Niet dat ik denk “waarom overkomt mij dit?”. Nee, ik snap gewoon niet dat de medische wereld nog niet zo ver is om deze kak ziekte onder controle te krijgen. Ook hoor ik vaak om me heen of van vrienden/kennissen “een vriend van mij heeft ook vaak last van zijn/haar darmen” en dan word gelijk een conclusie gemaakt dat ze ook de ziekte van Crohn hebben. Geloof me, deze ziekte heb je niet als je even of een paar keer last hebt van de darmen. En ga dat niet zeggen zonder diagnose want hiermee kwets je de mensen die wel de ziekte hebben!! Daar gaat een heel gevecht aan vooraf en ik wil je adviseren om niet zomaar een zelfgemaakte conclusie te accepteren of die van een huisarts die niet eens een darmonderzoek heeft laten uitvoeren op je. Zo heb ik 10 jaar lang, elke jaar wel minstens 10 keer aan het bureau gezeten van mijn toenmalige huisarts. Die hufter wou mij niet geloven. Hij wou maar niet geloven dat ik buikpijn had. Ik was 12 toen dit begon en ik kan als de dag van gisteren nog herinneren toen ik de eerste keer pijn had op de WC. Dit kreeg ik naar mijn kop geslingerd: ” je zit nog in je groeifase” “je moet ongesteld worden” “je sport veel, je hebt spierpijn” “je hebt stress van school”. De aller grootste klapper kwam toen ik een jaar of 20 was. En dit waren zijn woorden (letterlijk) : “het zit tussen je oren, je moet therapie zoeken”. Zo, die komt wel even binnen. Door de jaren heen heb ik getwijfeld aan mijzelf of ik wel echt buikpijn had want wat moet je anders als niemand je meer gelooft? Gelukkig hadden mij ouders op een gegeven moment ook door dat ik niet serieus werd genomen en toen ik voor de zoveelste keer thuis bleef met buikpijn, moest en zou ik die dag de huisarts bellen en spreken, ik mocht niet eerder weg tot er een vervolg stap klaar lag. Ik heb een afspraak gemaakt bij de huisarts en dit keer kreeg ik te horen dat hij met vakantie was. Verdomme! Nu moet ik alles weer opnieuw vertellen aan de vervangende huisarts. Maar gelukkig had die hufter huisarts wel alles genoteerd in mijn dossier en nam de vervangende huisarts mij wel serieus. De zelfde middag lag ik op de Spoed Eisende Hulp omdat zij graag wou dat ik per direct werd onderzocht. De volgende dag een darmonderzoek. Dit was mijn eerste ervaring met het ziekenhuis wegens mij darmen. Ik schrok van alles. Heb in paniek mijn ouders gebeld, die op Vlieland waren. Die zijn halsoverkop naar huis gegaan om mij hierbij te helpen. En nu denk je: zo, die heeft nu te horen gekregen dat ze de ziekten van Crohn heeft. Jammer joh! Dat is dus niet zo. Ik kreeg de mededeling: Tsjah, ja, nou, we hebben niet veel gezien. Beetje ontsteking hier en daar maar of we dit nou de ziekte van Crohn kunnen noemen? Maar voor de zekerheid zetten we je wel aan een infuus met een cocktail aan medicatie. DACHT HET EVEN NIET! Als de dokter mij niet duidelijk kan vertellen wat ik mankeer, dan gaat er geen enkele medische cocktail mijn lichaam in. Mijn ouders waren het hiermee eens en we hebben het ziekenhuis verlaten. En daar sta je dan. Met lege handen maar wel met buikpijn. Pas toen ik 23 was is deze ziekte bij mij echt officieel vastgelegd. Maar daar zit weer een heel ander verhaal achter die ik een andere keer ga vertellen.

Ik weet niet waarom ik hier vandaag aan moest denken tijdens het wandelen. Het blijft een pijnlijke situatie. Ik ben, denk ik, al wel veel vergeten want 10 jaar zet je niet met een paar zinnen op papier. Ik heb de grootste en heftigste dingen blijkbaar wel onthouden. 10 jaar lang heeft niemand mij geloofd dat ik buikpijn had. Ik kon janken wat ik wou. Het maakte niks uit! Want weet je waarom? Omdat mijn bloeduitslagen gewoon redelijk normaal waren. Ik had niet of nauwelijks ontstekingswaarden in mijn bloed. En omdat die beste meneer de darmdokter niks zag, werd ik niet serieus genomen. Er werd niet een vervolgonderzoek gestart. Nee, ik moest maar gelijk aan een medische cocktail. Nou, ik drink liever een lekkere cocktail in de kroeg. Wat kan ik toch veel denken in de kleine 20 minuten dat ik in het bos was. Ik had tranen in mijn ogen. Omdat het gevoelig ligt. En dat zal het waarschijnlijk altijd zijn. Want je niet gehoord of serieus genomen voelen, is het ergste wat je iemand kan aandoen in zo’n situatie. En die hufter huisarts is nu met pensioen maar ik ben hem nog wel een paar tegen gekomen. Hij heeft mij ooit vertelt: “Nou, je hebt wel gelijk gehad”. Maar sorry zeggen heeft ie nooit gedaan.

Dit keer ben ik niet heel rustig uit het bos gekomen. Dit zijn pijnlijke herinneringen van vroeger die ik het liefst wil vergeten. Helaas is dit niet mogelijk. Dit is een deel, een hoofdstuk, in mijn leven die ik voor altijd bij me draag. Ik heb meerdere keren therapie gehad van verschillende personen maar vergeten doe ik dit nooit. Ik probeer het een plekje te geven. Soms lukt het, soms lukt het niet. Ik heb periodes dat ik er niet aan denk en opeens overvalt deze herinneringen mij. Ook dit is de ziekte van Crohn. Deze ziekte is niet alleen lichamelijk zwaar maar ook mentaal. En bij het mentale gedeelte helpt wandelen mij. Wandelen is mij therapie. En als ik behoefte heb om met iemand te praten, dan vraag ik hierom. Ik schaam mij hier niet voor. Mag ik ook niet. Wat mij is overkomen is niet normaal. Hoe de hufter huisarts mij heeft behandeld is niet normaal. De uitspraak van de darmdokter ook niet.

Mocht jij ergens last van hebben en je voelt je niet gehoord? Blijf terugkomen en maak alles duidelijk, schrijf desnoods alles in een boekje of nog beter, een agenda zodat je altijd de juiste data bij de hand hebt! Net zolang tot je word gehoord. En als dat niet gebeurd, vraag een second opinion aan. Jij hebt daar recht op. En mocht het je allemaal te veel worden, ga naar buiten en wandel. Het helpt. Zoek een mooi gebied op, neem iemand mee of ga lekker alleen. Adem goed in en uit. En kom voor jezelf op! Mocht dit niet helpen, vraag om hulp!

Je hoeft en je mag je hier niet voor schamen.

Bedankt voor het lezen en vind je het leuk om je wandelavonturen te delen op Instagram? Gebruik dan #wandelendoetjegoed

Liefs,

Tanya

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s