Maandag met buikpijn

Na ongeveer 10 uren slapen sta ik met energie op. Eten, omkleden en naar mijn werk. Na een uur begon de buikpijn. Het voelt alsof mijn broek precies op de ontstoken plek drukt en ik voel me duizelig worden. En laat ik nou juist geen zin hebben om naar huis te gaan. Ik wil doorbijten tot 12.00 uur. Na een paar keer naar de WC geweest te zijn, zonder echt te moeten maar omdat mijn darmen raar doen ga ik altijd wel voor de zekerheid, bedenk ik mij opeens dat ik een super hip bureau heb. Ik kan staand werken. Dus ik druk op het knopje zodat mijn bureau omhoog gaat en de rest van de ochtend heb ik heerlijk staand gewerkt. Wat een uitkomst is dat ding want anders had ik het niet lang volgehouden. Omdat het best wel lekker weer is en mijn vaste “wandel collega” mij al een paar keer heeft gevraagd om weer eens met hem te wandelen heb ik, met hem, ons vaste wandelrondje gewandeld. We hebben het gehad over hoe ik mij voelde en wat nu de medische vervolg stappen zijn. En toen, uit het niets, had hij een opmerking: “ik ben echt blij dat ik niks mankeer”. En daar ben ik behoorlijk jaloers op. Echt waar. Mensen die nooit wat mankeren, nooit naar het ziekenhuis hoeven of überhaupt naar een dokter/huisarts, ben ik echt jaloers op. Zo bedacht ik mij tijdens dit gesprek een vraag die mij ooit werd gesteld (niet in het ziekenhuis maar gewoon meiden onder elkaar). Ik weet niet meer wat het verhaal was wat er bij hoorde maar de vraag was dit: liever 150 KG zwaar zijn maar wel een goed werkend lichaam of de ziekte van Crohn hebben. Ik koos voor de 150 KG. Nog steeds zou ik dit kiezen.

Ja, echte waar. Want weet je waarom? Omdat je bij 150 KG zelf in de hand hebt wat je er aan gaat doen. Je kan een trainer in armen nemen, je kan een voedingscoach in armen nemen, je kan samen sporten met iemand die jou wil helpen. Ik? Ik moet alles alleen ondergaan. Jij ligt niet naast mij in een ziekenhuisbed om ook een infuus vol medicatie aangesloten te krijgen. Jij ligt ook niet te kermen van de pijn als het weer zo ver is. Of zoals binnenkort, jij zal ook niet solidair zijn door ook dat klote drankje te drinken om je darmen te spoelen. Je kan me aanmoedigen, je kan motiveren maar dat is hetzelfde als aan de zijlijn van je voetbalteam hun aanmoedigen tijdens een wedstrijd en bijdehante opmerkingen maken. Beetje het “beste stuurman staan aan wal” geval. Dit is een strijd die ik alleen moet aangaan. Je kan bij mij niet de voorraadkast vol met koekjes op slot doen en de sleutel weggooien. Ik moet gewoon eten en goed luisteren naar mijn lichaam. Dit was lekker en dan afwachten of mijn lichaam er goed op reageert. Zo ja, mag ik het vaker eten, zo nee dan is het “verboden eten”. Tuurlijk zijn er mensen waar ik altijd terecht kan om te praten maar de uiteindelijke strijd moet ik toch echt alleen doen. Ik ga nu te diep op deze vraag in. Zware gespreksstof tijdens een wandeling in de pauze. Pauze? Niet voor mij, ik ging daarna lekker naar huis. Ik hoop niet dat ik hier iemand mee kwets maar zo denk ik er wel over. Ik gun deze ziekte niemand en als je niks mankeert dan wil ik maar al te graag met je ruilen. Je ziet het niet aan mij maar ik ben ziek en dit, ziekte van Crohn, gun ik niemand.

Ik heb thuis een lekkere salade voor mijzelf gemaakt en lekker voor de TV opgepeuzeld. Ik kijk tegenwoordig Modern Family. Wat een grappig serie. Dit is echt goed neergezet. Geniaal! Ook ben ik nog even naar de Action gewandeld omdat ik nog een paar batterijen nodig had voor de kerstverlichting.

Bedankt voor het lezen en misschien vind het leuk om je wandelavonturen te delen op Instagram, gebruik dan #wandelendoetjegoed

Liefs,

Tanya

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s