Een goed boek!

Ik weet het even niet zo goed. Wat ik moet vertellen. Ik ben druk geweest met werken. 2 keer in het bos geweest. En nog steeds niet echt het gevoel gekregen dat ik alles los kan laten. Ik werk momenteel halve en volledige dagen en dat vind ik voor nu prima. Ik ben nog steeds moe, ik loop vaak tegen een muur op. Ik probeer mijn weg weer te vinden naar controle over de situatie. En nu zullen jullie vast denken: “jammer joh. Gaat je toch niet lukken. Niemand heeft echt controle over het leven of over het lichaam”. Dat weet ik. Ik weet dat ik er geen controle op heb of kan krijgen. Maar wat zou het fijn zijn als ik zelf kon bepalen wanneer ik buikkramp heb. Wat zou het fijn zijn als ik zelf kon bepalen wat ik kon eten in plaats van dat mijn lichaam zegt dat ik dat niet beter niet meer kan eten. Ik ben soms best jaloers op mensen die alles kunnen eten en nergens last van krijgen. Ik heb dit denk ik vaker gezegd dus ik hoop dat als jij zo iemand bent, dat je er blij mee bent en er ook flink van geniet! Dat meen ik serieus, doe het voor mij!

Maar we gaan even iets anders bespreken. Ik heb een boek gelezen over wat de natuur met je doet als je regelmatig buiten bent, met name in het bos. Ik voel zelf altijd wel aan dat het goed is om buiten te zijn maar dit keer werd het ook onderbouwt door onderzoek. Al is het maar 1 uur per week, dat helpt al zoveel! Lekker in je vel, frisse neus, beweging, je hoeft niet te praten, je hoeft ook niet alleen het bos in te gaan. Het is gewoon goed voor je lichaam. Dankzij dit boek kreeg ik regelmatig de drang om naar buiten te gaan terwijl ik helemaal niet lekker in mijn vel zat. Als ik mij zo voel, sluit ik mezelf op. Ik wil het liefst niemand zien, niet horen, niet spreken. Gewoon lekker alleen. Mocht jij daar ook last van hebben, is dit boek een aanrader. Het leest heel makkelijk en het drukt je neus op de feiten die jezelf zal ondervinden. Mocht je benieuwd zijn naar het boek:

Ook deze week was ik in het bos te vinden en vooral op de momenten dat het aan het regenen was. Ik heb een nieuwe regenjas dus die wou ik wel even uitproberen en daarnaast zijn er dan weinig mensen in het bos. Wel zo fijn. Kan je eens stilstaan en kijken, luisteren en genieten. Soms denk ik wel eens, als ik weer naar boven sta te kijken, wat andere mensen van mij zullen denken: “Staat weer zo’n boomknuffelaar”. Haha, nee zo zie ik mijzelf niet. Ik doe niet mijn armen om een boom heen en ga de boom eens flink knuffelen. Nee, dat doe ik niet. Wel raak ik af en toe een boom aan. Even met mijn hand er langs of even gewoon aanraken. Maar dat doe ik dan wel als niemand het ziet. Ik voel me dan altijd heel klein en kwetsbaar. Niet klein en kwetsbaar zoals met mijn ziekte maar op een fijne manier. Ik vraag me nu af of jullie dit gevoel ook hebben?

Ik ben al tijden opzoek naar een goede rugzak. Hebben jullie een tip? Ik zit te twijfelen tussen Fjallraven en Lowe Alpine. Maar misschien weten jullie iets beters?

Bedankt voor het lezen en mocht je je wandelavonturen willen delen op Instagram, gebruik dan #wandelendoetjegoed

Liefs,

Tanya

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s