Opgesloten gemeen persoon

De week begon opzich goed, niet veel last van mijn buik en ik had opzich aardig wat energie. Maar helaas kwam daar snel een eind aan. Door een gesprek met iemand werd ik meegezogen in het verleden en haalde ik oude wonden open. Dat is nooit een goed idee, maar ik ben blij dat ik het wel heb gedaan. Er moesten dingen uitgesproken worden en dat is gelukt.

Hoe ik mij voel als ik mijzelf opsluit

De rest van de week ging moeizaam, ongesteld geworden en weinig energie. Ik deed vrij weinig, er hing weer een grijze donderwolk boven en in mijn hoofd en het lukte mij niet om dit los te laten. Ik deed het meeste stomme wat je maar kan bedenken, niet naar buiten gaan. Ik sloot mijzelf op, ging de meeste idiote films kijken en voor de rest at ik ook nog eens slecht. Chips, koekjes, chocolade. Allemaal dingen waar ik mij niet beter door ging voelen. Ik zat in een neerwaartse spiraal en begon kattig en gemeen te doen tegen mensen die het niet verdiende. Puur omdat ik vond dat ze iets deden wat mij totaal niet aanstond. En nee, dit wil ik niet gooien op het ongesteld zijn, of vanwege het gesprek wat ik niet los kon laten of om het feit dat ik een donderwolk in en boven mijn hoofd had. Nee, ik was gewoon een gemeen persoon. En het erge er van is, ik zag het zelf gewoon niet.

Ik moet mijn eigen advies opvolgen

Gelukkig ben ik met een vriendin zaterdagochtend een wandeling gaan doen die werd georganiseerd in Heerenveen. Tijdens de wandeling van 10 kilometer klaarde de donderwolk in mijn hoofd op en kon ik de dingen beter relativeren. Vandaar mijn post op Instagram dat ik op het punt beland was om mijn eigen advies op te volgen. Wandelen doet je goed. Het is zo. Ik kan er niet omheen. Mijn zelfbedachte zin werkt vaak. Het doet zoveel meer dan alleen even naar buiten gaan. Ik heb het bedacht om er mensen mee te helpen maar ook ik ondervind vaak dat het meer een motto of een levensles is. Ik had een stok achter de deur nodig, en die heb ik nog steeds nodig zoals jullie nu kunnen lezen. Ook ik vergeet wel eens dat buiten zijn het beste medicijn is. Loop ik met “slechte” gedachtes rond, ga wandelen. Zit ik niet lekker in mijn vel, ga wandelen. Ga naar buiten, haal diep adem. ADEM. En kom los uit alles. Kom los uit je routine. Kom los uit de snelle wereld die wij zelf hebben gecreëerd. Kom los uit alle prikkels die de samenleving met zich mee brengt. Ook dit moet ik mijzelf vaak genoeg vertellen en dit gaat niet altijd even makkelijk. Ook ik moet soms hard zijn voor mijzelf.

Weer de lach op mijn gezicht en lekker ontspannen

En ja, ik gebruik Instagram ook als motivatie, als ik andere mensen hun foto’s bekijk of story’s dat ze lekker bezig zijn met wandelen of hardlopen of welke sport dan ook. Ook bij mij is de motivatie soms ver te zoeken. En deze week ben ik keihard met mijn neus op de feiten gedrukt en heb ik mijzelf hiermee pijn gedaan. Als ik vergeet dat wandelen goed voor mij is, dan zak ik soms heel snel in een negatieve spiraal waar ik niet altijd uit kom. Niet zolang ik op de bank zit met een zak chips. Daarom: Bewegen. Bewegen is belangrijk. Ook ik heb dat weer ervaren.

Bedankt voor het lezen en mocht je het leuk vinden om je wandelavonturen te delen op Instagram, gebruik dan #wandelendoetjegoed

Liefs,

Tanya

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s