Sorry!

Ik was van plan om een blog te plaatsen maar omdat ik in Frankrijk zat, is dit helaas niet gelukt. Ik zal daarom nu 3 weken in de deze blog proppen.

De week voorafgaand vakantie ging niet makkelijk. Voelde mij niet goed, slap en weinig energie. Ik keek al maanden uit naar de wintersport vakantie en dan staat het eindelijk voor de deur, voel ik me slecht. Dus ik ben thuis gebleven en donderdagochtend heb ik nog even gewerkt. Vrijdagochtend zouden we met de auto vertrekken en om eerlijk te zijn, ik keek er wel tegen op. Laten we eerlijk zijn: een autorit is niet handig als je vaak naar de wc moet. Maar gelukkig ging alles goed. Ik heb bijna de hele rit achterin gezeten zodat ik niemand tot last was en dat ging goed. Helaas hebben we even een kleine file gehad. We stonden echt stil maar ook dat hoort er bij. Na de overnachting zijn we langs Lac d’Annecy gereden en dat vind ik echt een mooi gebied. Dit keer kon papa even de auto aan de kant zetten en mocht ik snel foto’s maken.

Lac d’Annecy

De bergen in zicht!

Na een kleine pitstop ging we eindelijk de bergen in. En wat heb ik ze gemist. Bergen. Dat is toch een heel ander gevoel. Zo groot, zo massief en zo mooi. Ja, bergen vind ik prachtig. Ik vind het heerlijk om daar te zijn. Genieten. Bij aankomst hadden we al lekker veel zon en er lag ook genoeg sneeuw. Even de sleutels ophalen van onze appartementen en alles uitladen en de vakantie kan dan echt beginnen. Skischoenen en ski’s regelen, skipassen en alles gelijk wegzetten in de skihokken zodat we de volgende ochtend gelijk de piste op konden gaan.

Aankomst Les Menuiers

Zo hebben we heerlijk elke dag geskied helaas heeft 1 van ons zijn onderbeen gebroken door te vallen tijdens het skiën. Helaas maar diegene moest afgevoerd worden met een banaan en daarna met de ambulance. Dat was wel een grote domper maar dat mocht de pret niet drukken. Natuurlijk heeft dat het wel gedaan maar we hebben het beste eruit gehaald en toch geprobeerd zoveel mogelijk te genieten. En diegene die in het ziekenhuis lag, was mijn vader. Die heb ik daarna niet meer gezien tot we thuis waren. Sneu maar gelukkig konden we het snel relativeren, er zijn ergere dingen in het leven. Skiën ging goed, het was in het begin even wennen maar ik had na een paar kilometer wel weer het gevoel te pakken dat ik het kan. Natuurlijk ben ik nog geen pro maar he, oefenen oefenen oefenen. En ik vond het weer net zo leuk als 2 jaar terug. Dus de volgende keer ga ik weer les nemen om nog beter te worden. Wat ik wel eerlijk moet zeggen: ik hou een hele dag skiën niet vol. Ik ga in de ochtend skiën omdat ik dan de meeste energie heb en in de middag ga ik lekker wandelen. Hoe leuk ik de pistes vind, het wandelpad beneden (iets meer in het dal) vind ik ook super leuk en mooi. Dus bijna elke middag ben ik daar naartoe gegaan. Elke middag sloten we de dag af op het terras. Heerlijk de hele dag buiten geweest en daarna een drankje doen. Lekker terug in het appartement en daarna nog gezellig samen eten.

Zo vlogen de dagen voorbij en voor ik het doorhad moesten we al inpakken en alles weer in de auto gooien. Zoals altijd heb ik het moeilijk om de bergen achter mij te laten. Het heeft toch iets. Ik voel me daar ook goed en vind het echt rot om daar weer weg te gaan. Maar helaas kwam er toch echt een eind aan deze vakantie. De volgende ochtend hebben we mijn moeder afgezet bij het ziekenhuis want ze zou samen met mijn vader in de ambulance terug naar huis gaan. Dat werd allemaal goed geregeld. Ik ben met mijn broers en schoonzussen naar huis gereden en dat ging mooi snel. Voor ik het wist stond ik voor mijn ouderlijk huis en hebben we de auto uitgeladen.. Daarna heb ik het huis nog een beetje netjes gemaakt zodat mijn vader met zijn been en krukken overal netjes langs kon. Ik zat even om te bedenken wat ik nog meer moest doen en toen hoorde ik een auto aankomen. De ambulance. Papa en mama zijn thuis. Fijn. Nu kan het herstel echt gaan beginnen. Daarna terug naar mijn eigen huisje, douchen en slapen en de dag erna zou ik alle was doen en opruimen.

En toen begon mijn normale leven weer. Werken, slapen en eten. Viel me zwaar. Ik was er maar 1 week uit maar toch was het pittig. Ik ben begonnen met fulltime te werken maar omdat mijn nieuwe bank binnen kwam heb ik vrijdagochtend vrijgekomen. Dus hoe fulltime werken mij bevalt kan ik nog niet met jullie delen. Maar ik voel me wel goed. Moe, dat wel maar ik denk dat het weer even wennen is en dat het over een paar weken weer als “normaal” aanvoelt. Tenminste, dat hoop ik. Zaterdag heb ik mijn broer en schoonzus geholpen met verhuizen. En vandaag ga ik even naar Amsterdam, een vriendin bezoeken. Ik heb het boekenweekgeschenk dus ik kan gratis gebruik maken van de trein.

Zo, nu zijn jullie weer bij!

Zonsopkomst Les Menuiers

Bedankt voor het lezen en mocht jij je wandelavonturen willen delen op Instagram, gebruik dan #wandelendoetjegoed

Liefs,

Tanya

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s