Confession: ik voelde me niet goed..

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen, ik ben niet helemaal eerlijk geweest. Ik wou het niet vertellen of ik durfde het niet te vertellen. Ik heb de afgelopen weken niet goed in mijn vel gezeten en begin langzaam beter te voelen. Ik negeerde mijn eigen motto “wandelen doet je goed” en dat is natuurlijk niet slim. Maar ik ben ook maar een mens. Natuurlijk liep ik wel bijna elke dag tijdens mijn lunchpauze maar niet meer dan dat. Ik zat veel, las natuurlijk een boek en ik at slecht. Elke dag snoep of chips. En ik at steeds meer van al het voedsel waar ik me slecht door ga voelen. Stom natuurlijk. Ik weet beter. Ik ben momenteel bezig de situatie aan te pakken en dat voelt al een stuk beter. Ook ging het soms iets minder met mijn darmen maar ze hielden zich over het algemeen best goed. Ik probeer mijn zinnen te verzetten en probeer ook weer meer naar buiten te gaan. Met een kantoorbaan is dat soms best lastig maar met wat extra moeite is het makkelijker dan ik denk. Omdat ik dit weekend niks in de planning heb, echt helemaal niks, heb ik het vol gepland met buiten zijn. Lekker een rondje fietsen op zaterdag en zondag wil ik een rondje gaan wandelen. Zoals jullie weten heb ik een elektrische fiets maar ik wil mijzelf sterker maken en fitter. Hoe fitter ik ben, hoe beter ik om kan gaan met slechte momenten, ook qua mijn ziekte maar ook met werk, of andere situaties. Dus ik heb de fiets van mijn moeder gepakt en gewoon gaan. Ik had een rondje in gedachten van ongeveer 13 kilometer en ik hoopte dat ik het helemaal kon fietsen zonder dat ik mijn ouders moet bellen om mij op te halen. Wonderbaarlijk ging dit goed. Heel goed. Voelde me goed, het fietsen ging me goed af en nu hopen dat ik dit langer kan vasthouden. Lekker mijn hoofd leeg fietsen en even alles laten zoals het is. Ik had verwacht dat ik heel moe zou zijn maar dat viel best mee. Ik heb in de middag nog een rondje gewandeld. Maar de rest van de middag en avond word het wel rustig aan doen. Natuurlijk de nodige dingen thuis doen zoals afwas en een wasje draaien maar daarna gewoon lekker zitten en film kijken.

Op zondag heb ik een wandeling in de planning staan aangezien ik op zaterdag heb gefietst. Ik was al vroeg wakker en even rustig wakker worden, heb ik mijn wandelkleding aangedaan. Nu is het moment dat je of te weinig kleding aan hebt of juist te veel. En tijdens de wandeling kwam ik er achter dat ik soms te veel aan had en soms echt te weinig. Ik loop in woonwijken en tussen de weilanden en ja, dat kan nogal verschillen qua temperatuur. Niet gek natuurlijk maar het is wel lastig om de juiste kleding aan te trekken. Ik werk altijd met laagjes maar dit keer had ik de verkeerde lagen aangetrokken. Maar goed, extra zweten zorgt er weer voor dat je het overtollig vocht kwijtraakt. Iets wat ik soms echt in overvloed heb. Dit komt door mijn medicatie. Ik hou daardoor heel veel vocht vast en dat is niet altijd prettig. Vlak na mijn infuus heb ik altijd een opgezet hoofd en naar mate de tijde verstrekt neemt dit ook weer af maar dat gaat geleidelijk en verspreid over een aantal weken. Dus blij ben ik er niet mee maar dat is iets wat ik moet accepteren. Dus het extra zweten vind ik meestal niet erg. Dus lekker in de vroege ochtend, wanneer de meeste mensen nog liggen te slapen of al beginnen te ontwaken, ben ik al lekker sportief bezig. Heerlijk rustig op straat. Soms kom ik een hardloper tegen of een fietser. Maar voor de rest is het heerlijk rustig. Dit vind ik altijd een heel fijn moment. Ik loop het liefst als er niet veel leven op straat is. Vandaag een mooi rondje van 7 kilometer gewandeld in een tijd van 1 uur en 10 minuten, en nog even een kleine stop gemaakt om foto’s te maken. En daarna even een kopje koffie bij mijn ouders gedronken. En de rest van de zondag ga ik lekker genieten van het prachtig mooie weer en ik hoop dat jullie ook lekker gaan genieten.

Tijdens de wandeling moest ik opeens denken aan de reclame van sire “doeslief”..

Ik heb het vaak over “situatie” of “dingen uit het verleden” maar ik ga niet inhoudelijk daarover praten. Ook omdat het privĂ© is maar ook omdat het niet uitmaakt waar jij mee zit, je kan er altijd iets aan doen. Je hoeft er niet mee blijven te zitten, je kan actie ondernemen. Voor mij werkt wandelen heel goed. Voor jou kan het iets ander zijn. Ik hoop alleen dat je weet dat er altijd een oplossing is. Soms is het bewegen, soms is het hulp inschakelen die er voor gestudeerd heeft. Dat is wat ik graag wil laten zien met mijn blog. Hoe ik omga met met ziekte, situaties en dingen uit het verleden of iets wat momenteel speelt. Dat maakt mij niet een ander mens. Dan maakt mij juist menselijk. We kunnen allemaal mooi weer spelen op Instagram of Facebook, of welke andere social media. Maar ik kies ervoor om het daadwerkelijke te laten zien. En ik hoop dat als je iemand in je omgeving hebt die niet lekker in zijn vel zit, diegene niet te negeren omdat je niet weet hoe je er mee om moet gaan maar gewoon te vragen “hoe is het met je?”. We kunnen elkaar helpen. Echt. Het is niet moeilijk. Soms is een luisterend oor meer dan voldoende. Maar negeer diegene nooit. Alleen maar omdat jij je leven “op orde” hebt, betekend niet dat je iemand anders die volgens jou zijn leven “niet op orde” heeft, links moet laten liggen. Vooral niet als diegene in je vriendengroep of familie zit. De druk word steeds hoger naarmate we ouder worden en soms lukt de denkwijze “het is zoals het is” gewoonweg niet. We willen allemaal gelukkig zijn, we willen allemaal de perfecte baan, het perfecte leven, perfecte relatie, het perfecte lichaam etc. Maar soms, ik spreek uit ervaring, met een darmziekte is dit niet altijd mogelijk. Want dit is niet alleen een schijtziekte, het is ook een psychische ziekte. En af en toe is het verdomd zwaar. En ik probeer door alles heen te bijten en soms wandel ik alles weg en soms zoek ik iemand die ervoor gestudeerd heeft om mij te helpen. Of ik mij daarvoor schaam? Nee, want ik heb genoeg meegemaakt waardoor ik mijzelf niet wil laten tegenhouden. Ik wil mijn toekomst niet laten blokkeren door mijn verleden en wat de ziekte mij heeft aangedaan. Ik ben een mens en dat gaat met vallen en opstaan. En ik hoop dat als je iemand ziet rondlopen waarvan je niet zeker weet of het goed gaat met diegene, vraag het. Bel diegene op en vraag of je langs mag komen voor een kopje thee. Of nodig diegene uit. Soms zijn dat al de kleine dingen die het doen. Waardoor iemand een beter gevoel krijgt. Zo simpel kan het soms echt zijn.

Bedankt voor het lezen en mocht jij je wandelavonturen op Instagram willen delen, gebruik dan #wandelendoetjegoed

Liefs,

Tanya

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s