Wanneer sporten even tegen valt..

Vorige week heb ik elke dag gewandeld tijdens de lunchpauze. Ik voelde me goed en wou meer uit de dag halen qua sporten. Zo ging ik na het werk bij mijn ouders langs om vervolgens de fiets te pakken. Ik wou natuurlijk ook even mijn nieuwe FitBit Versa Lite horloge proberen die deze dag binnen was gekomen. Dus ik heb me omgekleed en de fiets gepakt. Helaas was de horloge nog niet goed ingesteld maar ik kan zeggen dat ik het een prima horloge vind. Helaas kan de FitBit Versa Lite niet zoveel als mijn Garmin horloge. Ik vergeet regelmatig mijn Garmin horloge op te laden dus het komt wel goed van pas dat ik een tweede heb. Zo heb ik dus lekker 30 minuten gefietst. Helaas begonnen mijn darmen op te spelen door iets wat ik niet had moeten eten. Ik weet even niet meer wat het was maar ik moet hier nu even doorheen. Fiets weg gezet, spullen gepakt en in de auto gestapt om naar huis te rijden. Eenmaal op de parkeerplaats bij mij thuis kreeg ik opeens een hele pijnlijke steek in mijn onderbuik en ik kon (zo voelde het, kan ook psychische zijn geweest) even mijn benen niet bewegen en was bang dat ik mijn ouders moest bellen om mij te komen helpen. Een paar keer goed diep adem halen en toen durfde ik het aan om toch de auto uit te stappen. Zolang ik bewoog was het goed. Ik neem altijd de trap naar mijn appartement en halverwege kwam de drang om naar de wc te gaan. En dit was eentje die ik niet kon weg “billenknijpen”. Dus ik rende zo hard als ik kon de trap op, draaide het slot open van mij deur en op een meter na haalde ik de wc niet. En nu was mijn grootste angst waarheid geworden. Ik heb ik mijn broek gepoept. Ik zat inmiddels op de wc en schaamde mij kapot. En voor wat? Ik was thuis. Alleen. Er zijn mensen die dit overkomen als ze in de stad zijn of in het bos. “Stel je niet aan” zei ik tegen mijzelf. Maar ik kreeg mijzelf niet rustig dus ik besloot mijn moeder te bellen. En natuurlijk hebben mama’s altijd geruststellende woorden en kon ik het daarna loslaten.

Na dit ritje was ik te laat bij de wc
Maar ik laat me niet tegenhouden

Ik heb dit voor de rest aan niemand vertelt en ik heb heel lang getwijfeld of ik dit hier moet delen. Maar het punt is, dit hoort erbij. Er zijn zoveel mensen die dit overkomen. Mijn geluk was dat ik al thuis was. Ik stond al binnen. Maar hoe beschamend het ook is. Ik wil er wel normaal over doen. Iedereen poept, plast en laat scheetjes. Dit overkomt niet alleen darm patiënten. Die kan iedereen overkomen. Dus hoe normaler we hier over doen, hoe normaler het word. Er zijn echt ergere dingen in het leven. Gelukkig weerhield dit akkefietje mij niet om gewoon weer door te gaan met sporten. De volgende dag liep ik gewoon weer met mijn collega’s onze vaste ronde tijdens de lunchpauze. En 2 dagen later zat ik gewoon weer op de fiets. Darmen waren rustig en alles ging goed. Op vrijdag moest ik mij weer melden in het ziekenhuis voor mijn infuus die ik 1 keer in de 8 weken krijg. Alles ging goed en makkelijk en de rest van de dag heb ik heerlijk rustig aan gedaan. Dat betekend dus dat ik de rest van de dag Sex & the City heb gekeken. Heerlijk. De volgende dag had ik al wat meer energie en ik wou fietsen. Ik had een ronde van 16,5 kilometer in gedachten maar halverwege heb ik toch maar de route verkort naar een rondje van 10 kilometer. Het voelde niet goed om meer kilometers te maken. De rest van de dag weer lekker rustig aan gedaan. Goede nachtrust helpt ook altijd. En zondag heb ik een heerlijk rondje gewandeld van iets meer dan 8 kilometer. En natuurlijk, de rest van de dag niet veel gedaan. Daar is het weekend ook voor. Even bijtanken. Maar toch heb ik gesport, ik heb mijn beweging gehad en dat voelt goed en doet mij goed.

Wat ik met dit verhaal duidelijk wil maken is dat we allemaal tegenslagen krijgen. Niet alleen omdat ik de ziekte van Crohn heb, dit kan iedereen overkomen. Laat je niet tegenhouden door je angst. Kom van de bank of stoel af en ga naar buiten. Als jij er beter door voelt om buiten te zijn, ga. GA. GA. Ga gewoon. Mocht je toch iets van veiligheid bij je willen hebben, neem een extra onderbroekje mee, een extra broek of een vest die je om je heupen kan knopen. En al het gebeurt, gebeurt het. Het is zoals het is. Laat je niet tegenhouden. Doe wat jou een goed gevoel geeft. En trek je niks aan van de wereld.

Bedankt voor het lezen en mocht jij je wandel of fietsavonturen willen delen op Instagram, gebruik dan #wandelendoetjegoed of #fietsendoetjegoed

Liefs,

Tanya

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s