Waarom ik weer ben gaan sporten – deel 2

En dan sta ik er alleen voor.  Je krijgt altijd “handvaten” om mee te werken maar ze vergeten dat het niet makkelijk toepassen is. Ik voelde me iets beter maar ik bleef uitgaan met de nodige drankjes. Ik was inmiddels een tijdje in contact met een jongen die ik nog kende uit mijn zwemperiode van vroeger waar ik veel mee aan het praten was via facebook. Hij woonde op Curaçao en hij nodigde mij uit om bij hem oud&nieuw te vieren. Wat mij juist super leuk leek en ik wou wel even weg. Dus een ticket van 3 weken geboekt en gaan. Wat ik niet zag aankomen is dat we verliefd op elkaar werden. We waren de 3 weken op Curaçao niet weg te slaan bij elkaar en toen ik naar huis moest, stond ik te huilen. Ik voelde me goed op Curaçao en dat wou ik vast blijven houden. Eenmaal terug in Nederland miste ik het eiland. Ik had daar geen buikpijn, kon me vrij bewegen (crohnies snappen precies wat ik hiermee bedoel). Hij had een ticket naar Nederland geboekt om zijn familie weer even te zien en in die week hebben we besloten dat ik naar Curaçao zou komen om samen met hem te zijn. Nog even een paar maanden werken om zoveel mogelijk geld mee te nemen en dan vertrekken. Ik had weer een doel. Ik heb toen gelijk mijn therapie stop gezet en ik kreeg nog paar keer een belletje van haar omdat ze bang was dat ik het deed om de verkeerde redenen. Ik wou er niks van geloven en deed wat ik wou doen. Vertrekken. Weg uit Nederland. And off i go. Nou, dat heb ik geweten. Ik was binnen 5 weken weer terug in Nederland. Ik had alles gedaan voor de verkeerde redenen. Ik deed het niet voor mijzelf. Ik zocht een uitweg en die kreeg ik, die nam ik. En van liefde was er ook geen sprake van. Ik was bezig met vluchten. Vluchten voor een leven die ik niet wou. Ik wou mij niet rot voelen, ik wou niet een productiebaan, ik wou me niet ziek voelen. En ik dacht door weg te gaan, dat alles anders zou worden. Maar er werd mij 1 wijze les geleerd tijdens deze poging tot vluchten: je kan nooit weglopen, wegrennen of zelfs wegvliegen voor je problemen. Je neemt alles mee. Alles zit in je hoofd. Ik was dus weer thuis, bij mijn ouders, in mijn oude vertrouwde kamertje en voelde me rot. Ik heb een maand thuis gezeten en niet gewerkt. Daarna vroeg hetzelfde bedrijf waar ik voorheen in productie werkte, of ik wou terugkomen. En dat heb ik maar gedaan. Ik bleef me rot voelen maar Curaçao bleef in mijn gedachten rondspoken. Na een aantal maanden kwam ik er achter dat mijn ex was vertrokken van het eiland en toen heb ik de knoop doorgehakt. Ik wou weer terug naar het eiland waar ik mij zo lichamelijk goed voelde. Had niet of nauwelijks last van mijn buik. Plannen gemaakt, geld sparen, kamer zoeken en alvast werk voor als ik daar was. Was allemaal goed gelukt en ik ben vertrokken. Het was even wennen in het begin om daar alleen te zijn en geen familie om me heen. Ik wou er het beste van maken en gewoon genieten.

Mijn eerste auto “Koetje-boe”
Mijn tweede auto “Diva”

Ik vond langzaam mijn draai en ik had na een aantal maanden zelfs een baan in de toerisme branche. En dat vond ik leuk. Ik had leuke mensen om me heen waar ik leuke dingen mee deed en ik trok er ook wel regelmatig alleen op uit. Ik begon steeds meer feesten af te lopen en ik had zelfs een nieuwe record van de aantal stapavonden achter elkaar: 9. Werken, feesten en slapen. Gelukkig is dat wel vol te houden op Curaçao want daar begint alles vroeger. Daar kennen ze nog wel happy hour om 18.00 uur. Maar helaas heeft mijn lichaam iets anders besloten om te doen.

Zonsondergang
Verse kokosnoot op ‘t werk
1 van mijn favoriete drankje
Een mooie plek om een meeting te hebben

Ik kreeg koorts. 40 graden. En ik kan je vertellen dat dat niet fijn is in een tropisch klimaat. De koorts zakte niet na 2 dagen en ben in de auto gestapt en naar een dokter gereden. Hij deed een paar testjes want hij dacht dat het misschien mijn blinde darm kon zijn die ontstoken was. Maar hij kon mijn buik gewoon aanraken en ik verging niet van de pijn, zoals je wel eens in verhalen hierover hoort. Hij vroeg aan mij of ik iemand kon die mij naar het ziekenhuis kon brengen want dit vertrouwde hij totaal niet en ik ben maar gaan bellen. Het was een werkdag en gelukkig was een huisgenootje bereid om een vrije middag te nemen om mij naar het ziekenhuis te brengen. Ik moest alleen even wachten. Ik voelde me slechter en slechter worden. En toen zat ik opeens in de auto richting het ziekenhuis. In de wachtkamer om mijzelf aan te melden om vervolgens doorgestuurd te worden naar de SEH voor de eerste checks. Al gauw bleek het niet goed te zijn en ze hebben mij zo snel mogelijk een scan laten doen. Eenmaal op zaal kwam er een Engelstalig chirurg bij mijn bed en vroeg aan mij of mijn blinde darm al ooit was verwijderd. Nee, niet dat ik weet, wist ik te vertellen. Dus ze stelde voor om een kijkoperatie uit te voeren want mijn blinde darm was niet te vinden op de scan. Vanaf dat punt moest ik dus in het ziekenhuis blijven. En ik voelde me echt niet goed.  De volgende dag onderging ik de kijkoperatie wat als snel uitmondde in een echte operatie. Mijn blinde darm was gevonden. Kapot geknapt en tegen mijn dikke darm aangeplakt. En alle pus en ontsteking zat dus gewoon in mijn buikholte. Ze hebben aardig wat moeite moeten doen om het allemaal zo netjes mogelijk te verwijderen en schoon te maken. Ik ben met een old skool drain wakker geworden en toen moest ik herstellen. Ik ben de luxe gewent van een ziekenhuis in Nederland en dit was toch wel even schrikken hoor. Personeel liet mij meer links liggen en de mensen die samen met mij op zaal lagen, die hielpen mij als het kon. Ik heb staan douchen met een tuinslang en we kregen geen handdoeken. Gelukkig had een huisgenootje 1 handdoek meegenomen dus ik kan me afdrogen maar ik kreeg geen hulp. Net een operatie achter de rug en ik moest alles alleen doen. Helaas had ik nog een probleem. Ik heb na de operatie nog 2 dagen koorts gehad. Ik mocht niet eten, ik mocht niet drinken. Ik kreeg heel veel antibiotica via een infuus en daar moest ik het mee doen. Na die twee dagen begon de koorts te zakken en had de dokter besloten dat ik weer mocht eten en drinken. Wel een licht dieet, dus makkelijk verteerbaar maar wel eten. Ik heb uiteindelijk nog 5 of 6 uren moeten wachten op eten. Wat de reden daarvan was, weet ik nog steeds niet maar mijn mede patiënten kregen wel eten. Dus de lieve dames gaven mij maar een beetje eten van hun bordje. Daar was ik heel dankbaar voor. Nog 2 dagen later kreeg ik te horen dat ik naar huis mocht. Ik vroeg gelijk aan de dokter of ik al naar Nederland mocht vliegen want ik wou hier niet meer zijn. Ik had geen familie om me heen en het voelde niet goed. Hij had mij geadviseerd om even een tijdje aan te sterken, ongeveer een week of iets langer. Maar ik kon niet wachten. Het voelde niet goed. Echt niet goed. Ik heb mijn ouders gebeld om te vragen of zij mijn ticket konden omboeken, en dat hebben ze gedaan. Ik kwam op woensdag uit het ziekenhuis en zaterdag zat ik op het vliegveld in Willemstad. Maar wat er tijdens die vlucht is gebeurd, had ik nooit verwacht.

Klein Curaçao

Helpen bij de windsurf wedstrijd

Heb jij het eerste deel van dit verhaal gemist, hieronder heb je een link naar deel 1: Waarom ik weer ben gaan sporten

Bedankt voor het lezen en mocht jij je wandelavonturen en/of fietsavonturen willen delen op Instagram, gebruik dan #wandelendoetjegoed of #fietsendoetjegoed

Liefs,

Tanya

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s