Waarom ik weer ben gaan sporten – deel 3

En daar zat ik dan. Ik het vliegtuig terug naar Nederland. Ik wou niet weg van het eiland maar het voelde niet goed na de operatie. En ik vertrouwde het gewoon totaal niet. Dus ik vloog weg. Afstand tussen mij en het eiland werd groter en groter. En na 1.5 uur vliegen kreeg ik pijn. Heel veel pijn. Ik ging naar de wc en kwam snel tot de conclusie dat het niet goed was, een klein gedeelte van mijn geslachtsdeel was dik en opgezwollen en was heel pijnlijk. In het ziekenhuis heb ik een aantal dagen een katheter in gehad en toen voelde het ook al niet prettig. Maar dat het zich na de tijd zo zou gaan ontwikkelen… Ik heb nu 2 keuzes: ik meld bij de steward dat ik een ontsteking heb met het gevolg dat we terug moesten naar Curaçao of ik zeg niks en zet mijn kaken stevig op elkaar. Ik koos voor het laatste. Gelukkig zat er een stel naast mij dat de hele vlucht sliep dus toen ik eenmaal zat, nou ja zat, kon ik gelukkig blijven zitten en ik ben zelfs nog in slaap gevallen. Toen ik eenmaal wakker werd, was de pijn niet meer te houden. Ik deed het scherm aan en zag dat ik nog 1,5 uur moest vliegen om in Amsterdam aan te komen. Weer heb ik gekozen om niks te zeggen. Waarom? Doorbijten tot ik bij mijn familie ben. Dat is mijn doel. Ik ga niet nog een keer in een vreemd ziekenhuis liggen zonder familie. En daar was Schiphol dan eindelijk. Gelukkig had ik heel snel mijn koffer (had het zo moeten zijn?). Mijn ouders stonden bij de gate en toen ze mij zagen wisten ze genoeg. Ik kreeg snel een kus en we liepen zo snel als ik kon naar de auto. Toen ik eenmaal weer op de grond was, was de druk minder geworden en ik dacht dat ik het wel kon volhouden tot de volgende dag om op maandag naar de huisarts te gaan.

Maar helaas, de pijn werd weer erger. De dokterswacht gebeld en daar kon ik pas 2 uren later terecht. Dus dan maar rustig op bed liggen en toen ik het echt niet meer volhield, heeft mijn vader mij naar de dokterswacht gebracht. En natuurlijk moest ik daar ook wachten maar ze zagen toch eindelijk in dat ik niet gewoon voor mijn lol stond te janken en mocht een kamer in. En je raad het nooit, de huisarts die mij jaren lang niet heeft geloofd dat ik  buikpijn had, moest mij helpen. En jammer genoeg had ik de kracht niet om hem eens flink de waarheid te vertellen. Hij heeft mij zo snel mogelijk naar het ziekenhuis gestuurd en daar moest ik weer in een wachtkamer wachten. Kreeg een pijnstiller maar dat hielp totaal niet en werd uiteindelijk toch maar in een kamer gelegd. Waar ze mij heel lief hebben geholpen en alles voor mij deden om de pijn te verlichten. Ik moest in “quarantaine” omdat ik 5 dagen in een buitenlands ziekenhuis had gelegen. Inclusief mijn vader moest als een marsmannetje mij te woord staan. Ze hebben het bekeken en wat bleek, door de katheter is een vochtklier gaan ontsteken en die moest opengesneden worden. Zou een kleine ingreep zijn en binnen no-time zal ik weer op mijn kamer liggen.  Ze reden mij naar de operatiekamer en voordat ik überhaupt het slaapmiddel toe gediend had gekregen, was ik al vertrokken naar dromenland. Zo moe was ik van alles. Ik had bijna niks nodig. Tuurlijk hebben ze mij alles gegeven wat moest maar we hebben er daarna wel even om gelachen. De operatie was goed gegaan maar omdat ik zo zwak was, en omdat ik in het buitenland in een ziekenhuis heb gelegen, hebben ze mij voor de zekerheid toch een nachtje gehouden. De volgende dag mocht ik naar huis. En wat kan plassen dan pijn doen zeg. Plassen langs een open wond. Mijn god. Ik heb nog nooit met zoveel motivatie water gedronken.  En toen kon het herstellen pas echt beginnen. De operatie van Curacao en de operatie die ik op mijn aankomst dag heb moeten ondergaan. En was echt oprecht overtuigd dat ik het nu achter me kon laten. Helaas was dat niet zo. De wond bleef maar pus produceren en na een maand aankijken moest ik maar terugkomen en hebben ze een scan gemaakt. En wat bleek, een fistel die niet daar open had gemaakt moeten worden. En inmiddels was er al een klein ballonnetje (abces) met pus zich gaan ontwikkelen in mijn buikholte. Ik had al het gevoel dat er een golfballetje in mijn  buik zat maar ik kon er ook niet de vinger opleggen. Gelukkig liet de scan dit wel zien. Ik moest een soort van operatie ondergaan en ik moest volledig bij zijn. Waarom? Aan de had van een echo en mijn gevoel moest zij een dikke naald door mijn buikwant en in de abces drukken. Dus ze drukte de naald erin, een stagaire bleef tegen mij praten zodat ik afgeleid was tot ik moest aangeven dat ze in de buurt waren. Opeens, midden in mijn zin schreeuwde ik  “DAAR”!!!! En toen drukte ze de naald door, plaatste een drain en toen kwam de pus ons al tegenmoet. Was het pijnlijk? JA. Ik heb alles gevoeld. Van begin tot eind. En ik was ook nog eens bang dat ze misschien mijn eierstok zouden raken want het zat allemaal dicht bij elkaar. Elke dag werd mijn drain 2 keer gespoeld. Voelde raar maar was totaal niet pijnlijk. Ik heb 5 dagen in het ziekenhuis gelegen. Ze hebben hun best gedaan om mij zo snel mogelijk weer op de been te krijgen want die vrijdag hadden we een familieweekend. Op dag 5, de vrijdag, was mijn abces dusdanig schoon dat de dokter mij akkoord had gegeven om de drain te laten verwijderen zodat mijn lichaam de rest van de pus kon opruimen. Ik werd ontslagen en ben naar huis gegaan. Net op tijd om mee te gaan naar het familieweekend. Ondanks de pijn en de lichamelijke ongemakken heb ik mijn best gedaan om van het weekend te genieten. Ik was ongetwijfeld niet de leukste persoon om mee om te gaan op dat moment maar ik deed mijn best. Ik had nog aardig wat pijn maar ik zei niks. Ik wou me niet “zielig” voelen. Ik dacht alleen maar:  Ik had het gehaald en ook dit keer dacht ik dat ik het nu achter de rug had. Nu is het klaar. Nu kan ik herstellen en weer aan het werk gaan.  En plannen maken voor de toekomst.  

Ik juichte helaas te vroeg…

Helaas heb ik geen foto’s van deze periode dus ik leuk het een beetje op met motiverende quotes. Misschien maak jij momenteel iets mee en kan je het wel gebruiken.

Bedankt voor het lezen en mocht jij je wandelavonturen of fietsavonturen willen delen op Instagram, gebruik dan #wandelendoetjegoed of #fietsendoetjegoed

Liefs,

Tanya

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s