Waarom ik weer ben gaan sporten – deel 4

Wat er vanaf nu allemaal gaat gebeuren is bij mij een beetje vaag. Ik weet niet alles meer en ik hoop dat ik alles goed kan omschrijven.  

Het ging een tijdje goed na het familieweekend en ik begon weer een beetje mijn leven op te pakken. Ging weer leuke dingen doen met vriendinnen maar van werken was er nog geen sprake van. Ik moest nog wel rustig aan doen want ik merkte dat mijn lichaam nog zwak was. Na een tijdje begon er een soort van ei in mijn onderbuik te vormen en ik was bang dat het abces dus niet was opgeruimd door mijn lichaam. Dat ei-vormige ding in mijn onderbuik werd groter en groter en ik kreeg ook letterlijk een bult in mijn onderbuik. Ik kon nog wel alles doen, het zat soms in de weg en voelde mij niet ziek. Maar voor de zekerheid toch maar de huisarts gebeld. Die vertrouwde het ook niet en die zei dat ik de volgende dag maar gelijk het ziekenhuis moest bellen. Omdat het al laat op de dag was, heb ik die avond rustig aan gedaan en ben ik toch maar gaan slapen. Niet dat dat echt lukte want het begon inmiddels al wat meer pijn te doen. De volgende ochtend belde ik het ziekenhuis en diegene aan de telefoon nam mij niet serieus dus ik werd pissig. Ik vind het namelijk niet normaal dat ik een uitstekende bult in mijn onderbuik heb. Dus ik mocht langskomen en ik werd er tussen gepropt. Toen eenmaal de dokter mij had gezien, voelde ik mij natuurlijk nog veel slechter dan de dag ervoor, en hij vertrouwde het ook niet. En daarbij vertrouwde hij ook niet om dit zelf aan te pakken. Ik werd van ziekenhuis in Heerenveen naar het ziekenhuis in Groningen gestuurd. Dokter vroeg of ik met de ambulace naar het ziekenhuis gebracht moest worden, en ik vroeg of de sirenes aan moesten. Het antwoord was “nee” dus ik vond het niet nodig om met de ambulance te gaan. Ik ben door mijn broer naar huis gebracht, mijn spullen gepakt en door mijn moeder naar het UMCG gebracht.  

De verpleegkundige hebben mijn ei bewonderd en ik zag dat ding met de uur veranderen. Alsof het een puist was. Zelfs het puntje werd steeds rijper en rijper. En om eerlijk te zijn, ik was bang dat dit ding ging knappen en dat ik ontiegelijk veel pijn zou hebben. De volgende ochtend in het ziekenhuis is het abces geknapt. Ik stond onder de douche en opeens voelde ik rare dikke slijm via mijn buik langs mijn benen naar beneden glijden. En ja hoor, dat ding was geknapt. Door de spanning van de huid heb ik niks gevoeld maar ik schrok wel. Een verpleegkundige erbij geroepen, keek er naar, zei dat ik goed moest spoelen en zij maakte er een melding van. Ik kreeg daarna veel gaasjes om op de wond te leggen en dat alles er gewoon uit kon lopen.  Er kwam van dat groene smurfen snot uit mijn buik. En het stonk. En het was totaal niet prettig. Een paar dagen later, op een avond, werd ik geopereerd. En wat ze niet hadden voorzien was dat het abces echt heel groot was. Ze zijn tijden bezig geweest om het schoon te spoelen. Het abces had niet alleen een weg via mijn buik naar buiten gevonden maar ook via mijn endeldarm. Ik werd wakker met een groot stuk plastic draad, dwars door mij heen. Er zat zoveel ontsteking in dat ze het niet dicht durfde te maken en dat het allemaal open moest blijven zodat het abces zich kon ontlasten. Twee keer daags werd mijn abces gespoeld en ik kreeg daarvoor flinke pijn medicatie want het was het niet te doen. Via de wand van mijn wond werd er een slangetje naar binnen geduwd en werd er water doorheen gespoten. Een paar dagen na de operatie mocht ik naar huis en aan de hand van thuishulp werd mijn abces gespoeld. Ik zat de hele dag aan pijnmedicatie. Wat was dat een vreselijke periode om doorheen te gaan. Zoveel pijn. Zoveel nachtmerries. Zoveel ellende. Dat ik van zelfstandige vrouw naar iemand ging die thuishulp had. Ik voelde het als een totale vernedering. Ik voelde mij gekleineerd. Het ging totaal niet goed in mijn hoofd. Ik weet niet meer wanneer dit gebeurde maar ik kreeg opeens koorts. Ik moest de huisarts bellen, ze kwam langs en ze vertrouwde het niet. En toen belde ze het ziekenhuis. Die avond lag ik op de SEH van het UMCG. Ik werd platgespoten met morfine en werd later op zaal gelegd. Ik werd verzorgt, ik werd gespoeld en na een paar dagen zakte de koorts weer. Mocht naar huis en toen ging het een tijdje goed. thuishulp was lief, het abces produceerde steeds minder pus. Maar dit ging nog tijden door.

Ik krijg wel steeds “flashbacks” maar ik weet niet of ik het allemaal in de juiste chronologische timeline vertel. Maar ik zal de komende dagen weer goed nadenken over deze periode en hopen dat ik alles kan vertellen. Ik merk aan mijzelf dat ik veel dingen heb weggestopt. Maar dit is nog niet het einde. Helaas.

Bedankt voor het lezen en mocht jij je wandelavonturen of fietsavonturen willen delen op Instagram, gebruik dan #wandelendoetjegoed of #fietsendoetjegoed

Liefs,

Tanya

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s