Waarom ik weer ben gaan sporten – deel 7

En dit word mijn laatste bericht over de zwaarste periode die ik tot nu toe heb gehad met de Ziekte van Crohn. Ik hoop ook gelijk de laatste zwaarste periode van deze ziekte.

Na de operatie, dat er een stuk darm is verwijderd, nieuwe drain is geplaatst, ging het snel de goede kant op. Ik heb nog wel een tijdje met de drain door het leven moeten gaan maar dat was naar mijn herinnering niet langer dan 2 maanden, misschien langer maar ik weet het allemaal niet meer precies. In ieder geval mocht dat ding er eindelijk uit en niet door een operatie of iets dergelijk. Nee, ik had gewoon een afspraak tijdens spreekuur en daar werd het draadje doorgeknipt en uit mijn lijf getrokken. Wel moest ik een week voor deze afspraak beginnen met een zware antibiotica kuur. Dat was geen pretje, was veel misselijk, maar ik had het er voor over. Want het einde was nu echt in zicht en dan krijg ik een tunnelvisie. En dan was daar eindelijk het moment. Knip, trek en weg was het touwtje. En dit keer had ik een goed gevoel. Het klopte. Dit is het juiste moment. Ik sprak nog even met de dokter en die benadrukte wel heel duidelijk dat als ik mij niet goed voel, gelijk moest bellen. Natuurlijk beloofde ik dat en zo liep ik de deur uit. Ik liep weg, kreeg tranen in mijn ogen en ik pakte mijn vader nog even vast. Mijn vader en mijn moeder zijn tijdens deze periode heel belangrijk geweest. Ondanks dat ik het vechten moest doen, hebben zij mij altijd verzorgt toen ik er doorheen zat, als de thuishulp er niet was. Op het moment dat ik wou opgeven en dat ik nergens meer het positieve in zag, waren zij daar altijd. En dit heeft ook hun veel pijn en verdriet gedaan. Je ziet je kind vechten, operatie na operatie, teleurstelling na teleurstelling. Slecht nieuws na slecht nieuws. En elke keer stonden ze daar weer om mij op te lappen. Mij te verzorgen toen ik niet zelfstandig kon douchen, of naar de wc. Helpen met eten en vergeet niet de chagrijnige momenten die ik heel vaak had. En dan bedoel ik ook echt die ik heel vaak had. Mijn broers die hun best deden om mij te steunen en te helpen en zelf mijn schoonzus die hielp met verzorgen en de nodige prikken zetten. Daar heb ik het nog niet 1 keer over gehad dus zo egoïstisch sta je dan in het leven als er zoiets met je gebeurd. En waarschijnlijk heb ik het niet vaak genoeg gezegd of laten blijken maar ik ben er wel altijd dankbaar voor geweest. Puur uit schaamte heb ik dit niet altijd gezegd. Met schaamte bedoel ik: ik ben vedomme 23 jaar oud en had een mooi leventje en nu was ik iemand geworden die veel in het ziekenhuis lag en dan ook nog thuishulp kreeg als ik thuis was. En dat vond ik echt heel zwaar. Ik was afhankelijk. En dat stond mij totaal niet aan. Het gevoel hebben van afhankelijk zijn vind ik echt heel erg. Misschien komt daar de drang wel vandaan om altijd maar meer te willen en dat ik mij niet zomaar laat afserveren.

Het is nu echt klaar. Ik kan nu verder. Ik ben nog even doorgegaan met therapie en op een gegeven moment vond ik het leuk geweest. Ik begon de afspraken te vergeten. En ik wou mijn leven weer oppakken. Ik heb in het begin wel veel angsten gehad. Bij elk pijntje begon ik gelijk te denken dat het mis was en ben regelmatig in een hoekje gaan zitten janken omdat ik niet weer naar het ziekenhuis wou. Op een gegeven moment voelde het ziekenhuis als thuis, en dat hoort niet. Maar zoveel tijd heb ik daar wel doorgebracht. Ik stond nog wel onder strenge controle en moest mij nog regelmatig melden en dan zag ik sommige doktoren en verpleegkundige naar mij kijken. Verwonderd zwaaide ze naar mij als ze mij zagen lopen. Op een andere dag kwam er iemand naar mij toe, hij wou even zijn bewondering uitspreken over dat ik het zo goed had gedaan. Dat ik uit zo’n diep dal ben gekomen en nu loop en lach ik weer. Dat deed wel wat met mij. Als je je rot voelt dan denk je gelijk dat de hele wereld kut is. Maar ik ging echt door een diep dal en ze vonden het stoer dat ik soms zo koppig was. Want daardoor ben ik wel zo ver gekomen. De dokter wou mij even met rust laten zodat ik mijn “nieuwe” leven weer een beetje vorm kon geven maar op den duur moest ik weer met hem praten. En ook hij sprak zijn bewondering uit, wat mij natuurlijk ook emotioneerde en besef ik steeds meer en meer dat ik het wel erg zwaar heb gehad. Maar ik zal ik niet zijn als ik niet nog 1 keer tegen hem in zou gaan. Hij wou dat ik mij ging melden bij het UWV voor een uitkering want ik zou nooit meer fulltime kunnen werken. Nou, dat zeg je dus tegen de verkeerde he. Ik zei tegen hem dat ik het toch ga proberen en als het mij niet lukt zal ik mij melden bij het UWV. Jammer voor mijn dokter maar mijn motivatie was te groot om weer fulltime te gaan werken.

En dit was mijn verhaal in 2013 en 2014. Het is inderdaad al een poosje geleden en ik had nu pas het gevoel dat ik mijn verhaal kan delen met mensen die ook deze ziekte hebben. Misschien dat ik jullie ergens mee kan helpen. Of juist dat ik iemand motiveer om niet op te geven of juist om koppig te zijn. Ik kan alleen maar mijn verhaal vertellen en mijn ervaring, en ik hoop dat jullie iets leer of mee geef.

Ik weet niet meer precies wanneer ik ben begonnen met wandelen maar ergens in deze maanden ben ik gestart met kleine rondjes van maximaal 200 meter. In therapie kwam het overduidelijk naar voren dat ik weer iets van sport moest gaan doen. En dan werd dus wandelen. Dus mochten jullie willen weten hoe ik het voor elkaar heb gekregen om weer te gaan sporten en fulltime te gaan werken, daar ga ik de komende tijd over schrijven. Mochten jullie nog iets willen weten, laat een reactie achter en wie weet schrijf ik er een stukje over.

Bedankt voor het lezen en mocht jij je wandelavonturen willen delen op Instagram, gebruik dan #wandelendoetjegoed

Liefs,

Tanya

4 gedachten over “Waarom ik weer ben gaan sporten – deel 7

    1. Hoi Marianne,

      Het was geen makkelijke tijd maar gelukkig heb ik lieve mensen om me heen die mij hierbij steunde! Maar opgeven is dan nooit een optie.
      Bedankt voor het lezen en voor je berichtje.

      Groetjes

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s