Hoe ik ben begonnen met wandelen

Zoals jullie de afgelopen 7 weken konden lezen over mijn zwaarste periode met de Ziekte van Crohn, ga ik jullie nu vertellen hoe ik daarna ben begonnen met wandelen. En ja, dit was zwaar, pittig en vol tegenslagen. Maar met een portie gezonde doorzettingsvermogen en zelfkennis kom je heel ver. Dus ik heb alles achter me gelaten. Zo goed als natuurlijk, ben ik begonnen met wandelen. Ik moest weer werken aan mijn conditie en fietsen ging niet super omdat mijn lichaam nog wel aan het herstellen was. Vooral de gat in mijn buik was nog niet helemaal dicht. Dus ik deed mijn sportschoenen, die ik nog had liggen, aan en stapte de deur uit. Ik zei tegen mijn moeder dat ik een rondje ging wandelen, legde aan haar uit waar ik zou langs lopen en mijn telefoon heb ik bij me. Altijd je telefoon meenemen. Vooral als je het niet helemaal vertrouwt dat je lichaam het aan kan! Een rondje van 200 meter, misschien 500 meter. En dat ging goed. het voelde nog een beetje onwennig en ik voelde dat ik niet sterk op mijn voeten stond. Maar goed, gedaan is gedaan. Dus dat is een overwinning! En daarna was ik helemaal kapot. Mijn moeder keek me aan en die zei dat het voor vandaag genoeg is geweest. Gelukkig heb ik een moeder die mij af en toe remt.  Die avond heb ik als een roos geslapen. En zo deed ik dit nog een aantal dagen/weken. Nadat ik merkte dat het op een gegeven moment makkelijker werd, ging ik mijn rondje uitbreiden. Ik weet niet de exact aantal meters maar ik had een route bedacht waar ik altijd weer op de helft of op bepaalde punt rechtsomkeer naar huis kon gaan. Maar bij de eerste keer een groter rondje wandelen vond mijn buik dat niet echt prettig. Het begon pijn te doen, kreeg kramp en ik moest snel naar huis want ik moest naar de WC. En dit is nog veel vaker gebeurd tijdens een wandeling.  Dus ik bleef veel in de buurt en mijn ouders waren er altijd op berekent dat ik rennend thuis kwam. Dat is raar en fijn tegelijk. Naar mate het grote rondje mij steeds makkelijker afging, werd het grote rondje nog groter. Belangrijke tip: luister echt goed naar je lichaam. Let goed op dat je goed slaapt, dat je moe word maar niet te moe. Jezelf uitdagen is goed. Grenzen verleggen is goed, grenzen overschrijden is niet goed. Dus hou dat goed voor ogen. Daarom schrijf ik niet over de aantal weken, want ik wil jullie niet opjagen en misschien ben jij wel sneller en moet jij je niet laten tegen houden door mijn aantallen. Na 3 keer het rondje te hebben vergroot, ging ik wandelen op minuten.

Ik ben begonnen met 30 minuten. Dat was ongeveer de tijd van het grootste rondje. Maar dit keer wou ik iets verder van huis zodat ik de zekerheid van de wc niet bij me had. Ik wil me ook “veilig” voelen als ik die optie niet heb, en ik wou gewoon weten hoe ik daar op zou reageren. Dus ik keek op mijn telefoon en begon gewoon 15 minuten 1 kant op te lopen. En naar 15 minuten wandelde ik de zelfde weg terug. En bij de eerste keer ging het al mis. Nou ja, mis… ik kreeg kramp en voelde de drang om naar de wc te gaan. Shit, hoe ga ik dit nu oplossen?! Oke, nadenken! Rustig blijven! Wat is er ergste wat me nu kan overkomen? Dat ik in mijn broek sta te poepen? Ja. Dat vind ik erg. Oke, is er een bosje waar ik mijn behoefte kan doen? Nee. Shit! Oke, even rustig staan. Denk aan je ademhaling, dacht ik. En dat deed ik. Ik bleef even rustig staan. Haalde goed adem (neus in, mond uit) en ik voelde de drang om naar de wc te moeten langzaam weggaan. Nog een paar keer goed adem halen en dan weer de eerste stappen maken. En dat deed ik. En dat ging goed. Na een paar stappen droogde de zweet op mijn voorhoofd op en kon ik rustig naar huis wandelen. Ja, bij mij breekt het zweet uit zodra ik nodig de drang krijg om naar de wc te gaan. Ik ben hier vast niet de enige in. En naarmate ik dichter bij huis kwam, kwam de drang ook weer terug. waarschijnlijk omdat ik steeds dacht “ik ben bijna thuis”. Soms is het gewoon een psychisch spelletje wat je met jezelf moet spelen. En soms word er ook met jou gespeeld door de ziekte. Eenmaal thuis ben ik natuurlijk naar de wc geweest. Maar de wandeling ging op zich best goed. En wat was ik trots. Ook was ik een beetje boos op mijzelf omdat ik mijzelf in de situatie had gebracht die ik altijd wou vermijden. Als je iets wilt bereiken, dan moet je uit je comfort zone komen. En dat deed ik. Al met al was ik toch echt wel trots op mijzelf en heb ik met een voldaan gevoel de rest van de dag op de bank doorgebracht. En natuurlijk naast iets actiefs, iets rustig gedaan. Lekker een magazine gelezen of een film gekeken.

Ik hoop dat als je dit leest dat het jou ook inspireert om naar buiten te gaan. Zoals je ziet ben ik niet te hard van stapel gelopen en buikkrampen overkomt je waarschijnlijk toch wel. Dus wees soms even streng voor jezelf maar luister wel goed naar je lichaam. En vergeet niet; een marathonloper kon ook niet gelijk bij de eerste training 42 kilometer lopen. Dus verwacht het ook niet van jezelf. Ga rustig oefenen of noem het een training en zie het als een investering in jezelf. Want alleen jij zal hier profijt van hebben. Dus doe het voor jezelf.

Bedankt voor het lezen en mocht jij je wandelavonturen willen delen op Instagram, gebruik dan #wandelendoetjegoed

Liefs,

Tanya

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s