Trainen voor een doel!

Wat ik vorige week vertelde over hoe je moet beginnen met wandelen na een zware periode, heb ik heel lang volgehouden. Ik hield het op een half uur en ik ging niet verder. En zodoende werd mijn conditie beter. Ik werd sterker. En ik verlegde mijn grenzen niet.  Tot ik 2 jaar terug werd gevraagd om mee te wandelen tijdens de kuiertocht in Weststellingwerf. Of ik een wandeling van 20 kilometer wou maken? Ja, dat wou ik wel! Ik twijfelde nog of ik dit wel aankon maar gelukkig had ik nog een aantal maanden om te trainen. En dat deed ik. Regelmatig liep ik, in plaats van 30 minuten, een uur. En zo breide ik dit steeds meer uit. Vroeg ik regelmatig te veel van mijzelf? Ja. Ik werd vaak afgestraft door mijn lichaam en het werkte gewoon niet mee. Ik kon daar behoorlijk boos om worden. Ik wil de 20 kilometer wandelen. Dus na een weekje rusten, heb ik de draad weer opgepakt. Wel wandelde ik elke dag tijdens de lunchpauze. Ja, ik was ergens tussendoor ook weer begonnen met werken. Het was voor mij ook geen optie om thuis te zitten want ik kreeg geen uitkering en ik wou ook gewoon aan het werk. Ik voelde me goed genoeg om aan de slag te gaan. Mijn ouders lieten mij er gelukkig wel in vrij over de aantal uren die ik per week mocht en kon maken. Maar daar vertel ik een andere keer meer over, hoe ik dat heb bereikt. Op zaterdag of zondag, afhankelijk van het weer, maakte ik een rondje van een uur. Dat deed ik een aantal weken en toen had ik een route bedacht die ongeveer 12 kilometer is. Dus dat is dik 2 uren wandelen.  

Even voor de duidelijkheid, ik ben nu 2,5 jaar verder na mijn ziekte periode. Waar ik ondertussen bezig was met werk, vandaar dat ik dus niet verder ging met wandelen dan de standaard 30 minuten. Ik ging uit huis. En ik had een vakantie naar Bali in de planning, geboekt en al.  Dus ik was wel druk bezig met mijn leven weer in te richten zoals ik dat graag wou. Nu ik er over nadenk, is dat wel iets positiefs. Ik kreeg een nieuwe start. Het was niet makkelijk maar ik kreeg die wel. En daar heb ik dankbaar gebruik van gemaakt. Maar goed, daar vertel ik een andere keer meer over. We gaan weer terug naar het wandelen. De route van 12 kilometer. Ik was nogal gespannen dat ik mijzelf dit aan deed. En toen ik op het punt stond om te beginnen, heb ik mijn rugzak weer afgedaan, naar de wc geweest, even rusten en toen pas liep ik de deur uit. En wat voor route had ik voor mijzelf uitgestippeld? Een dodelijke saaie route waar ik mij totaal niet prettig bij voelde en wat was het een martelgang. En nu hoor ik je denken: waarom dan niet in het bos? Nou, ik dacht dat ik daar maar een rondje van 6 kilometer kon wandelen en ik wou niet 2 keer het zelfde rondje wandelen. Dus vandaar. Na het eerste rondje van 12 kilometer was ik wel klaar met wandelen. Wat een stom gedoe zeg. Bah, ik was er klaar mee. Ik heb 2 dagen lang mijn benen gevoelt en ik vond het gewoon saai.

Na deze ervaring heb ik nog 2 keer het zelfde rondje gewandeld want ik wou trainen voor de kuiertocht. Door een “negatieve” ervaring keek ik niet uit naar de Kuiertocht maar was ik gewoon bang, om even heel eerlijk te zijn. Bang. Op de dag zelf keek ik op tegen de wandeling. Maar eenmaal daar, bij de start, met leuke mensen was dat gevoel ook weer snel verdwenen. Ik heb een heerlijke wandeling gehad en het was gezellig en daardoor is mijn enthousiasme voor wandelen juist weer gegroeid. Dus mocht je dit ook eens ervaren, vind mensen die met je mee willen wandelen. Zorg dat je het gezellig hebt en/of maakt. Dan voelen de kilometers ook niet zo lang aan. En daarbij ben je actief en je hebt je vrienden ook weer gesproken. Goede combi. Neem een kleedje mee, wat drinken en een klein hapje en ga ergens gezellig zitten. Midden in de natuur. Spreek af dat je de telefoon in de tas houdt of gebruik die alleen als je een foto wilt maken. En kom tegelijk ook tot rust. Even weg uit alle stralingen en uit het dagelijkse leven. Maak er een uitje van en geniet. Een mini vakantie. Wandelen hoeft geen straf te zijn. Wandelen moet leuk zijn. En daarom wandel ik zo nu en dan nog wel alleen, puur omdat ik dat ook soms wil. Maar ik wandel vaker met iemand waar ik gezellig mee kan kletsen, neem ik thee mee en gaan we op een mooi stukje even rusten en genieten. Het word ook wel “aarden” genoemd. Even bewust zijn van de omgeving waar je bent. Even niks anders doen dan kijken en ademen. Of juist alleen even aandacht voor diegene die met jou is. Zo heb je even echt tijd voor elkaar. Tegenwoordig vliegt het leven ons voorbij omdat alles snel moet. En dat hoeft niet helemaal niet. Je kiest ook zelf voor het “snelle leven”. Kies eens vaker voor het “rustigere leven”.   Ik hoop echt dat ik door mijn website, mijn verhalen, iemand kan motiveren om naar buiten te gaan. Bel een vriend/vriendin op waar je eens echt mee wilt praten, en ga wandelen. Het is zo leuk. En het is een win-win situatie. En je zal zelf ervaren wat voor effect dit op je lichaam heeft.

Bedankt voor het lezen en mocht jij je wandelavonturen willen delen op Instagram, gebruik dan #wandelendoetjegoed

Liefs,

Tanya

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s