Edelstenen en een rondje fietsen

Nieuwe week, nieuwe kansen. Ik draag nu al iets langer dan 1,5 maand 2 edelstenen bij me. 1 in mijn broekzak of in mijn tas, 1 aan mijn bh maar sinds kort draag ik die gewoon om mijn nek. Sinds ik weer hiermee ben begonnen (als klein meisje droeg ik ook al een steentje), valt het mij op hoeveel mensen er een steentje aan een hanger om zijn of haar nek heeft hangen. En dat vind ik toch wel heel bijzonder. Misschien zijn mensen het wel zat om overal maar steeds pilletjes voor te moeten slikken en gaan opzoek naar iets anders. Je hoeft er niet in te geloven, ervaar het eens een keertje. Sta er voor open. Ik draag de amethist en de labradoriet. Ik ben gevoelig voor geluiden en trilling etc. Alles komt hard binnen en dat vreet veel energie. Ik slaap ook beter als ik mijn iPhone en/of iPad niet in mijn slaapkamer heb liggen. En natuurlijk gebruik ik de vliegtuigmodus maar ik gebruik mijn iPhone als wekker dus ik moet opzoek naar een alternatief. Maar sinds ik deze 2 stenen bij me heb, is het overdag rustiger. Mijn innerlijk is rustiger. En ik geloof dat daardoor mijn darmen ook een stuk rustiger zijn. Wat ik ook maar gelijk zeg: het zal je niet genezen maar het is wel een goede extra hulpmiddel. In ieder geval beter dan altijd en overal maar pilletjes voor slikken. En ga niet zomaar iets kopen, laat het bij je testen of het jou sterker maakt, anders heeft het nog geen zin. En de dame die deze winkel heeft, test ten alle tijden. Zij wil jou echt helpen en niet verkopen. Vind ik ook wel fijn. http://www.dekrater.nl/edelsteentherapie/ als je hier meer over wilt weten, check de website.

Wat ik allemaal heb gedaan? Werken. Moe voelen. Zeg maar gerust, uitgeblust. Kapot. Op. Leeg.  Ja, mijn batterij was leeg. Ik heb geprobeerd te sporten, even lekker wandelen in de avond maar dat is helaas niet gelukt. Ook was het ziekenhuis weer aan de beurt. En dit keer overviel mij het gevoel dat ik niet wou. Ik was in Groningen, in de ontvangsthal en liep richting het infuuscentrum. En daar, halverwege overviel mij het gevoel dat ik dit niet meer wil. Ik wil niet in het ziekenhuis zijn. Ik wil niet aan het infuus. Ik wil deze geur niet meer ruiken. Ik wil de geluiden niet meer horen. Ik wil de prik in mijn arm niet meer voelen. Ik wil het medicijn niet mijn lichaam in voelen druppelen. Ik wil het gewoon niet meer. Ik zat inmiddels in de wachtkamer. Ik moest mijzelf even aanpakken om niet te gaan huilen waar mensen bij zijn. Niet dat ik me schaam om te huilen maar omdat ik het niet wil uitleggen. Dit is iets wat ik de rest van mijn leven moet doen. En dat voelt niet prettig. Het geeft mij het gevoel ergens aan vast te zitten. En dat gevoel vind ik niet fijn. Ik wil me vrij voelen. Ik heb mijn telefoon gepakt. Mijn moeder ontvang een bericht van mij met de tekst: Mam, ik wil niet meer naar het ziekenhuis. Ik voel me hier niet prettig. Een kwartier later ontvangt ze het bericht dat ik al aan het infuus lag. Ik lag dit keer alleen en ik had te veel dingen om over na te denken. “wat als ik stop?” “wat als ik stop met de medicatie?” Wat zal er dan gebeuren? Kan mijn lichaam het aan? Word ik snel weer heel ziek? Ontstaan er weer complicaties zoals in 2013 en 2014? Gelukkig ging de tijd snel voorbij. Niet omdat ik maar bleef denken maar omdat ik op een gegeven moment maar mijn telefoon erbij pakte om muziek te luisteren en fantaseren over van alles en nog wat.

Het infuus ging snel en soepel en voor ik het wist, zat ik weer in de auto richting huis. Helaas door de warmte kreeg ik het moeilijk. Mijn lichaam werkte niet zo goed mee als normaal en ik had gewoon moeite met de warmte. Dit is natuurlijk weer de eerste keer dat ik een infuus kreeg tijdens de warmte en dat is mijn lichaam niet gewent. Eenmaal thuis maar lekker op de bank gaan liggen. Ik heb mijn nieuw gekochte boek er bij gepakt en geprobeerd te lezen, maar helaas lukte dat ook niet. Ik heb Netflix maar aangezet en ben even in slaap gevallen op de bank. Ik was kapot. Vroeg naar bed en hopen dat morgen een betere dag is.  En de volgende ochtend werd ik wakker met een beter gevoel dan de dag ervoor. Ik had mijn ouders uitgenodigd om bij mij tussen de middag te komen eten en daarna even in de stad te kijken wegens bandjes en kraampjes want het was Night of the Koemarkt in Heerenveen.

Met een omweg naar de supermarkt

Dan is het altijd gezellig in het centrum en ja ook in de middag. Een collega van mij speelt in een band en die had gevraagd of ik kwam kijken, en natuurlijk wou ik dat. Het was super gezellig en heel leuk. Beetje staan te zweten in de zon maar dat mocht de pret niet drukken. Later in de middag ben ik nog bij een vriendin om visite geweest want haar dochtertje had een kwarktaart gemaakt. En die moest natuurlijk op gegeten worden. En ik zeg geen “nee” tegen taart. En de rest van de middag heerlijk bij hun in de tuin gezeten.  Toen ik eenmaal weer onderweg naar huis was, reed ik langs een gebied waar veel groen is. En ik kon het niet laten om daar even te stoppen. Even in de natuur zijn. Even alleen maar natuur om me heen. Ik heb mijn camera 9 van de 10 keer altijd mee dus ik heb wat foto’s gemaakt en toen ben ik weer rustig door gegaan want ik zag overal de rood/witte linten hangen. En ik had geen zin om me ziek te voelen door die rupsen.

Thuis lekker een broodje gegeten en daarna weer een film aangezet. Ik zat nog te twijfelen om naar het centrum te gaan voor het grote feest van Night of the Koemarkt, maar ik had geen zin. Het was warm en ik had gewoon geen zin in drukte om me heen.  Dus is mijn avond is lekker rustig verlopen. De zondag had ik opeens wel weer meer energie en aangezien de rupsen overal zitten en het word afgeraden om het bos in te gaan, heb ik voor de verandering maar weer eens de fiets gepakt. De wind was niet sterk maar wel aanwezig maar ik heb heerlijk gefietst door de omgeving. Even sportief bezig geweest en het deed me gewoon goed. ik had al weken de fiets niet meer aangeraakt en nu kwam ik er achter dat ik het toch wel een beetje had gemist. Ik zal weer vaker de fiets pakken.

Dus vanaf nu niet meer alleen wandelfoto’s en verhalen. Zo zie je maar dat je iets moet doen wat jou leuk lijkt en wat je echt leuk vind om te doen. Het maakt niet uit wat andere mensen van je zullen denken, je kan toch niet in hun hoofd kijken. Dus doe wat jou vrolijk maakt. Ga er op uit. Zoek iets. En blijf het doen. Ik krijg ook vaak genoeg een opmerking over wandelen. Het is suf of sloom of gewoonweg niet hip. Nou en, het maakt mij gelukkig. Het maakt mij ook een fijner mens omdat ik niet meer zo gefrustreerd ben. Want als je vastloop in je hoofd met gedachtes, dan ben je gewoon niet een leuk mens voor je omgeving. Dat is iets wat ik overduidelijk merk, het verschil hoe mensen nu op mijn reageren en toen. Misschien werkt wandelen of fietsen niet voor jou, of alleen soms. Maar daarom wil ik je wel uitdagen om te blijven zoeken. Want dat verdien je.

Bedankt voor het lezen en mocht jij je wandelavonturen willen delen op Instagram, gebruik dan #wandelendoetjegoed of je fietsavonturen, gebruik dan #fietsendoetjegoed

Liefs,

Tanya

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s