Een brief aan mijzelf of toch niet…

Wat te doen bij weinig motivatie of gebrek aan energie? Of is het gewoon je moe voelen en moet je nodig een schop onder je kont krijgen? Want vraag jij jezelf wel eens echt af of je moe bent of gewoon lui? Of gewoon geen zin? Ik heb werk waar ik veel voor moet zitten. Hallo computer! Ik word er soms echt gek van. Ik ben niet echt gemaakt om de hele dag te zitten. Ik moet regelmatig even op staan en lopen. Even de benen strekken. Even de bloedcirculatie weer aanslingeren. Maar ik word niet lichamelijk moe van mijn werk. Maar toch kan ik mij behoorlijk “uitgeblust” voelen. Maar dan ben ik moe in mijn hoofd. Omdat ik veel en snel moet schakelen voor mijn werk, is dit zwaar voor mijn hersenen. En daardoor kan ik mij ontiegelijk moe voelen. Dan denk ik dat ik vroeg naar bed moet om te rusten maar dat resulteert weer in een paar uren intens staren naar het plafond. Boek lezen lukt dan niet want alle letters dansen. Dus kortom ik ben moe in mijn hoofd. Maar lichamelijk niet. Dat betekend dat ik mijzelf een schop onder mijn eigen kont moet geven. Dat ik na het werk nog even de fiets pak, of dat ik even ga wandelen. Of soms heb ik geen zin om naar buiten te gaan, of het regent, dan ga ik in mijn woonkamer wat oefeningen doen. Van yoga, of gewoonweg jumping jacks.

Het moet wel in balans zijn dat je lichaam en hoofd tegelijk moe zijn om goed te kunnen slapen. Dat merk ik namelijk heel erg aan mijzelf en aan het slapen. Als ik niet genoeg lichamelijk bezig ben geweest, slaap ik heel onrustig. Als ik überhaupt in slaap val. En ik zeg natuurlijk niet dat je uren moet gaan fietsen of wandelen. Maar het gaat om even het bewegen. Even buiten zijn en een frisse neus halen. Even je gedachten weer op orde krijgen. Even je bloedcirculatie weer actief maken. En het gaat ook niet om de afstand, de aantal minuten, de calorieën die je verbrand. Het gaat wel om discipline, iets willen doen voor jezelf, een karakter creëren.  Miepen op de bank kunnen we allemaal. Maar op dit punt is dat we ons kunnen onderscheiden. Onderscheiden van de rest omdat we juist al zoveel hebben meegemaakt. Dat we moe zijn maar toch doorzetten. Want soms voelen wij ons alsof iemand anders die niet ziek is, meer kansen krijgt. Of dat wij juist worden gepasseerd omdat we ziek zijn. Maar dit heeft ook te maken met hoe jij jezelf neerzet. Meld jij je snel ziek als je een keertje iets minder voelt? En ik zeg niet dat je moet doorgaan tot je er bij neervalt. Dat zeg ik absoluut niet. Maar iedereen word moe, iedereen voelt zich wel eens minder, iedereen heeft wel eens ergens last van. En sommige mensen, waarvan we denken die hebben niks, blijken soms ook heftige verhalen bij zich te dragen en ondanks dat alles, gewoon doorgaan. Die lossen het op door met iemand te gaan praten, die zoeken hulp en laten zich niet tegenhouden. Of het zijn juist mensen die alles binnenhouden en die willen het liefst alles lekker in hun hoofd laten malen. Ook daar is wat van te zeggen maar dat doe ik niet. Ik kan alleen praten over mijzelf en hoe ik over bepaalde dingen denk en hoe ik daar mee om ga. Als ik mijn dokter had gelooft zou ik nooit meer volledig kunnen werken. Maximaal 20 uur per week zou toch wel heel bijzonder zijn als me dat zou lukken.

En kijk nu eens, ik werk fulltime. En dat heb ik niet bereikt door op de bank te blijven miepen. Iedereen zei tegen mij dat het gekkenwerk was, dat ik het wou proberen. Dat ik mij moest gaan melden bij het UWV. Want ja, de dokter zei. Ja, die dokter kan dingen mooi vertellen maar ik laat mijn leven niet bepalen door iemand anders. Mijn ouders, mijn broer, mijn vrienden en zelfs collega’s zeiden dat ik het niet moest proberen. Misschien was het uit bescherming, ik denk het wel maar ik wou niet thuis zitten en mijn handje ophouden. En ik had het nog niet eens geprobeerd. Dus ja, ik wist dat het zwaar zou worden maar als je even je prioriteiten duidelijk neerzet en je familie wil je er bij helpen, komt het echt wel goed. En als het mij lukt, lukt het jou ook. Begin eens bij een routine te creëren voor je dag. Ga niet uitslapen maar zet je wekker. Blijf niet liggen maar ga er ook uit. Zorg dat je een lijstje klaar hebt liggen of maak er eentje en zorg er voor dat je alles kan afstrepen voor het einde van de dag. Het hoeven niet grote dingen te zijn maar maak een lijst. Ga de afwas doen, breng het oudpapier weg, ruim de tafel of, ga stofzuigen, ga een rondje fietsen, ga een rondje wandelen, ga boodschappen halen, ga minstens 2 hoofdstukken lezen uit het boek die nu al zolang bij je in de kast staat. Zie, het hoeft allemaal niet zo heftig maar ga er wel mee bezig. Er is nu een kans dat je denkt “ja Tanya, kan je leuk vertellen maar bla bla bla”. Ja, zo ben ik ook begonnen. Want ik was al zo ver dat bij mij de dag en de nacht was omgedraaid. Ik sliep overdag en in de nacht was ik wakker. En dat is behoorlijk kut, kan ik je vertellen. En door een ritme voor mijzelf te creëren, ook dankzij mijn ouders die mij aanpakte, lukte het mij wel. Toen werd ik op een gegeven moment ook strenger voor mijzelf. Ja, moe voelen mag maar relativeer waar het vandaan komt. En 9 van de 10 keer was het vermoeidheid in mijn hoofd. Dus hup, naar buiten.

En ja mensen, door dat ik zo mijzelf heb aangepakt ben ik wel zo ver gekomen. En soms moeten dingen tegelijk. Ik was door de week aan het werk, op zaterdag  zat ik bij iemand te praten. Het leven komt ook niet met 1 gebeurtenis per keer. Dan valt soms alles ook maar gelijk als een hoop op je bordje. En natuurlijk moet je kijken naar wat urgentie heeft, maar soms moet je even je schouders er onder zetten en gewoon alles doen. Even andere prioriteiten stellen. Dan maar even niet afspreken met vrienden, eerst aan jezelf werken. Want als jij goed in je vel zit, ben je ook een leuker mens voor je omgeving. Volgens mij heb ik dit vaker gezegd. Maar het is wel heel belangrijk. Dus kijk jezelf eens aan in de spiegel. En dan bedoel ik ook echt aankijken he, dus niet naar je make-up kijken maar jezelf aankijken. En welk persoon wil jij dan zijn? Wil je goed voor jezelf zorgen of wil jij dat er iemand voor jou zorgt?

En nu alleen voor de vrouwen: we leven in 2019. Wij vrouwen kunnen zijn wie we willen zijn. Worden wie we willen worden. Ons eigen geld hebben. Ons eigen huis kopen. Wij kunnen ons eigen bedrijf starten. Wij kunnen succes hebben. Wij kunnen onafhankelijk zijn. En dan maakt het niet uit of je ziek bent of niet. Het is voor iedereen mogelijk.  Dus sta op, en onderneem actie. Ik kan nu 100 motiverende plaatjes hieronder plaatsen maar de eerste stap zal toch echt uit jezelf moeten komen. Dus noteer voor jezelf wat je wilt, schrijf doelen op. Maak van elk doel een stappenplan. Dus kleine stapjes naar je grote doel.  En bereik wat je wilt bereiken. Want jij kan het ook!!

Bedankt voor het lezen en mocht jij je wandelavonturen willen delen op Instagram, gebruik dan #wandelendoetjegoed of je fietsavonturen, gebruik dan #fietsendoetjegoed

Liefs,

Tanya

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s