Mentale dip overleeft

Waarom laat ik mij soms zo gek maken? En door wat? En vooral de uitkomst resulteert in buikpijn. Waarom? Ik weet het niet. Ik ben momenteel mentaal niet stabiel. Zo, om even eerlijk te zijn. Die komt even binnen terwijl ik dit typ. Ik heb weer last van controle hebben en houden terwijl ik weet dat ik dat juist moet loslaten. Zondag bijvoorbeeld. Opeens overviel mij allemaal negatief gevoel en ik kon er niet mee omgaan. Ik was moe en ik zag het allemaal niet meer zo helder. Ik stuurde mijn moeder een berichtje en die kwam gelijk mijn kant op. Naast dat ik zelf al boos was op mijzelf, werd mijn moeder dat ook een beetje. Want waarom was ik gewoon niet naar mijn ouders toegelopen? Even bewegen, even naar buiten doet al wonderen. Tenminste, wel bij mij. En bij mijn ouders kan ik dan zeggen wat ik wil zeggen en dan is het klaar. Hoeft niet eens lang, soms is 20 minuten meer dan genoeg. Dus samen met mijn moeder nog wat dingen opgeruimd in huis, ja want als ik in zo’n mindset zit word het snel een rommeltje in huis. En daarna is mijn moeder ook weer weg gegaan, al met al was het nog geen 30 minuten maar ik was uit de mindset en dat is wat op dat moment telt. En omdat het nog mooi weer was, ben ik nog even gaan wandelen. Ik had een iets groter rondje in gedachten maar vanwege de stress die middag, kreeg ik buikpijn en heb ik een kleiner rondje gewandeld. Ik baalde er wel van maar het is niet anders. Maar waarom laat ik het altijd zo ver komen? Waarom luister ik niet naar mijn eigen advies “wandelen doet je goed”.

Ik baal er echt enorm van en ik vind het van mijzelf gewoon ook niet cool. Ik ben vedomme 29 jaar jong en kan mijn eigen gedachten soms niet eens onder controle houden. En ik baal daar echt van. Ik zou inmiddels toch wel zo sterk moeten zijn na alles wat ik tot nu toe heb meegemaakt met deze ziekte? Want zoals mijn dokter zei: je krijgt hoe dan ook weer tegenslagen dus wapen jezelf er tegen. Leer er mee omgaan. En dat kan ik dus blijkbaar nog steeds niet. Althans, nog niet helemaal. Het gaat wel steeds beter hoor, ben geen hopeloos geval. Ik ben echt wel mentaal sterker dan voor alles begon met de ziekte van Crohn. Maar soms, de momenten dat het mij overvalt. Dat vind ik moeilijk. Ik zag het niet aankomen. Als ik het aan zag komen, had ik actie ondernomen. En juist deze momenten vind ik moeilijk. Uit het niets geeft het je zo een keiharde bitchslap in je gezicht. Eentje die nog lang napiept in je oren. En je weet dat je er iets aan moet doen maar het lukt niet, ik voel me machteloos. Ga juist precies de dingen doen die ik niet moet doen en zak verder af. Gelukkig herkent mijn moeder dit soort berichten en komt gelijk in actie. Maar wat als mijn moeder een keer niet beschikbaar is? Hoe moet ik het dan oplossen? Want het is niet te verhelpen met “je moet het gewoon loslaten”. Dat is de meest waardeloos advies die je op dat moment kan krijgen. Want ik zit er dan te diep in. Iemand moet mij er dan uitsleuren. Naar buiten, in beweging. Dat werkt voor mij. En nee, niet alleen een telefoontje want dan kan ik gewoon blijven zitten, ik heb dan letterlijk een trap onder mijn reet nodig. Oke, misschien niet letterlijk maar wel iemand die ervoor kan zorgen dat ik niet blijf zitten of liggen. Leuk he, mentaal gezond zijn en dat je dit niet herkent. Ik hoop ook dat je het nooit zal kennen want leuk is het totaal niet. Het is zwaar, soms heel zwaar. Maar ik moet er mee zien te leven want ook dit is de ziekte van Crohn. Het is niet alleen buikpijn, het is zoveel meer dan dat. Vergeet ook niet de ongemakkelijke momenten dat je met iemand staat te praten en je moet echt snel naar de wc. Ook ik heb ze soms. Of dat je bang bent dat er bijna een scheetje ontsnapt. Dat zijn ook leuke momenten. Leuk, billenknijpen waar iedereen bijstaat en je hoofd word knalrood want je weet niet of ie nou ontsnapt of niet. Lekker awkward allemaal. Leuk joh, een leven met ziekte van Crohn. Wat een lol. Maar, om dit wel positief af te sluiten… ik kan nog steeds heel veel. Ik werk fulltime, ik wandel, ik kan leuke dingen doen, ik kan op vakantie, ik hoef niet elke dag of wekelijks naar het ziekenhuis, ik hoef niet meer elke dag pillen te slikken of mijzelf medicatie te spuiten. Ik kan nog steeds heel veel. En daar ben ik dankbaar voor. En ja, de slechte momenten horen er nou eenmaal bij en zo weet ik dat er nog steeds werk aan de winkel is. Ik ben nog steeds zoekende. Maar zolang ik de juiste mensen om mij heen heb, kan ik echt veel bereiken en kunnen zij mij helpen. En zo eerlijk moet ik ook naar mijn leven kijken. Het is soms behoorlijk k*t, maar ik heb nog steeds een leuk leven. En ik hoop dat dat jou streven ook zal zijn. Dat je dingen blijft doen omdat je het leuk vind en je niet laat remmen of tegenhouden door je ziekte. Want je kan echt nog heel veel bereiken.

Bedankt voor het lezen en mocht jij je wandelavonturen willen delen op Instragram, gebruik dan #wandelendoetjegoed

Liefs,

Tanya

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s