Legpuzzel frustratie..

Het infuus heeft wel geholpen. Ik word niet meer zo intens moe wakker alsof er een vrachtwagen over mij heeft gereden. Heel fijn. Tuurlijk gaat het uit bed gaan nog steeds niet makkelijk maar de pijn uit mijn lichaam is merendeels vertrokken en daar ben ik al heel blij mee. Ik probeer ook meer rust te nemen, hier en daar even eerder stoppen met werken, als het werk het natuurlijk toelaat. Ik ben niet alleen veel aan het schrijven voor deze website maar ook veel in mijn notitieboekje omdat ik toch soms nog wel eens vastloop of ik merk dat mijn hoofd weer begint over te stromen of vast te lopen, ga ik schrijven. Ja, dat zijn meestal dingen die ik niet hierop deel omdat sommige dingen echt prive moet blijven. Maar momenteel gaat het wel met ups en downs met mijn mentale gezondheid. Als ik te veel prikkels heb, dan kan ik snel uitschieten naar iemand waarvan ik meer had verwacht. Toevallig dat dit gister ook tijdens de lunchwandeling naar boven kwam tijdens een gesprek, dat ik soms moet aangeven dat mensen met goed bedoelde intenties mij probeert te helpen maar mij daardoor het gevoel geven het niet te kunnen. Mocht jij ook zo iemand in je omgeving hebben en die wil alles wel voor je doen uit liefde maar jij krijgt er een rotgevoel van zoals “zie ik kan het niet alleen” of iets anders. Maak het bespreekbaar. Ga er niet gelijk met een gestrekt been in maar je kan wel zeggen “ik vind het heel lief dat je het doet, waardeer het ook enorm maar ik krijg er het gevoel van dat ik het zelf niet kan”. Waarschijnlijk zal je dit niet gelijk bij de eerste beste keer iemand voor de voeten gooien maar neem het eens mee in de situaties waar je mee zit. We lopen geregeld tegen dingen aan en je hoeft hier echt geen ruzie om te maken en wees gewoon aardig in de woorden die je gebruikt. En spreek vooral vanuit je gevoel.

En ik weet dondersgoed dat het omschrijven of uitleggen van je gevoel heel moeilijk is. Maar neem dan eens een moment voor jezelf, pak een notitieboekje of open een notitie app op je telefoon en schrijf het eerst eens op. Kijk daarna of het lief is of dat het misschien iets te fel en te hard is en misschien wel gemeen. Alleen maar omdat iemand je wilt helpen, hoef je niet alles te accepteren maar je mag het wel op een aardige manier zeggen. En daarnaast ook nog de kerstdrukte, cadeautjes kopen. Wat een ellende. Ik weet zelf al niet eens iets om te vragen, laat staan dat ik iets voor een ander moet verzinnen. We hebben tegenwoordig al alles en soms hebben we niet eens het geduld meer om te wachten tot Kerst om het dan op ons verlanglijstje te zetten. Zijn er meer mensen met dit “probleem”? Dat je het zo graag wilt hebben en dus niet gaat wachten op Kerst en als het dan zo ver is dat je niks weet te vragen? Ik heb dat ook elke keer met mijn verjaardag, haha. De ongeduldigheid van een mens. Heel gezond, haha, niet. Toevallig vorige week over de kerstmarkt gelopen en omdat ik graag afleiding zoek in iets wat ik binnen kan doen omdat het niet altijd mooi weer is, heb ik 2 legpuzzels meegenomen. Kijk, dit is ook zo’n voorbeeld die ik ook netjes op mijn verlanglijstje had kunnen zetten maar nee hoor, ik neem het gelijk mee. Ik ben ook al met de eerste legpuzzel begonnen. Wat ben ik toch ongeduldig mens. Ik heb van nature niet veel geduld maar dit is wel een mooi voorbeeld. Maar de legpuzzel is rustgevend en frustrerend in 1. Het is leuk als je steeds meer stukjes kan neerleggen maar als je even niet verder kan omdat ik het gewoonweg even niet zie, is het behoorlijk frustrerend. Maar dit is een goede les voor mijzelf dus ik ga er mooi mee door. Ik leer maar eens geduldig te zijn. Komt ook omdat ik mijzelf een limiet op leg, “voor de kerst wil ik deze klaar hebben.. Als me dat niet lukt, ben ik een slechte puzzelaar”.

Legpuzzel van 500 stukjes

Allemaal van dat soort dingen. Het is iets om gek van te worden. Ja, ik zie het ook. Dat is iets waar ik mee moet stoppen. Mijzelf geen limiet of druk op leggen. Het moet ontspannend zijn en vooral niet vergeten dat het geen wedstrijd is. Zo ga ik altijd ook met wandelen om. Het was in het begin erger, alsof ik door de wandeling wou heen rennen maar nu probeer en dwing ik mijzelf om meer te genieten van onderweg zijn. Buiten zijn, wat zie ik? Wat hoor ik? En ja, dan komt de kleine fotograaf naar boven en sta ik lekker foto’s te maken. Wat doe jij ter afleiding of ontspanning als je niet naar buiten kan?

Bedankt voor het lezen en mocht jij je wandelavonturen willen delen op Instagram, gebruik dan #wandelendoetjegoed

Liefs,

Tanya

3 gedachten over “Legpuzzel frustratie..

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s