Ik kon even niet meer..

En daar is maart. Wat vliegen de dagen en weken weer voorbij. Het blijft me verbazen. Vooral omdat ik soms geen flauw idee heb wat ik nou aan het doen ben. Maar goed, even een kleine recap van februari. Ik hou sinds 1 januari een selfcare journal bij en hierdoor word ik wel met mijn neus op de feiten gedrukt. Wel was duidelijk te zien dat het nog allemaal wat heen en weer gaat qua emoties maar goed, dat hoort er blijkbaar bij. Maar! Deze maand had 18 positieve dagen. 18 dagen dat ik me beter voelde dan “normaal”. Ja, 1 dag meer dan de vorige maand. Dat is vooruitgang. Maar ik zie nog steeds niet hoe dit samenhangt met de stand van de maan. Maar leuk om dit te “tracken” vind ik wel. Afgelopen woensdag heb ik niet een nieuw post geplaatst. Ik had wel wat geschreven maar het voelde totaal niet goed. Ik had ook even geen zin om te posten. Dus ik zal je nog even meenemen naar vorig weekend. Ik heb werkelijk waar geen ene mallemoer gedaan. Ik heb veel op de bank gelegen, veel films gekeken, veel boek gelezen, veel geslapen, veel niks gedaan. Oh ja, een heel heel heel klein rondje gewandeld. Ik was moe, ik was op en ik was leeg. Ik kon niet meer. Ik heb iets te veel van mijzelf gevraagd, ook in de weekenden. Te veel hooi op mijn vork. Het weekend kwam voor mijn gevoel ook te snel aan zijn eind en de werkweek diende zich iets te snel weer aan.

Maandag en dinsdag waren een gevecht, woensdag kwam ik iets meer in het ritme en donderdag ging opzich ook wel weer maar gelukkig had ik vrijdagmiddag vrij kunnen nemen. Ik zou even bij mijn tantezeggertje koekeloeren en dat liep uit op een hele middag heerlijk met de kinderwagen te wandelen. Het was lekker weer, het was niet eens koud en natuurlijk moet je als tante ook even naar de speelgoedwinkel. Ze heeft iets uitgezocht met haar ogen dicht, wat een talent! Kleine meid lag de hele tijd te slapen, wat natuurlijk mag als je nog maar een paar maanden oud bent. Maar, ik zal eerlijk toegeven, ik was wel jaloers toen ik haar heerlijk in de kinderwagen zag liggen. Helemaal ontspannen, iemand anders doet al het werk en zij ligt lekker te slapen. En dan ook nog een cadeautje krijgen. Oke, nu even zonder gekheid. Ik vond het heerlijk om haar zo te zien. Ik kan mijn ogen niet van haar afhouden als ze zo lekker ontspannen ligt, iemand zo blindelings vertrouwen. Af en toe werd ze even wakker, gingen die grote kijkers van haar ope, je zag een beetje paniek in haar ogen, misschien wou ze wel huilen omdat ze niet haar papa of mama zag maar toen werd ze ook weer rustig. Ze weet het, dat is mijn tante. Komt er een handje boven het dekentje uit en ze grijpt naar mijn vinger om voorlopig niet meer los te laten.

Dus lichtelijk voorover hangen over de kinderwagen zodat zij met haar kleine handje mijn vinger vast kan houden, liep totaal niet fijn, deed zelfs pijn in mijn rug maar dat had ik er graag voor over. Als zij maar gelukkig is. We zijn toch langer dan 2 uren onderweg geweest en dat was niet alleen goed voor haar maar ook voor mij. Lekker buiten zijn, iets wat ik wel de afgelopen weken heb gemist. Het weer is de afgelopen weken niet super, veel regen en harde wind dus in het bos zijn vind ik nu ook niet prettig. En tuurlijk wandel in elke lunchpauze maar dit is toch wel even anders. In de avond was ik helemaal kapot. Ik lag pas om 22.00 uur op bed en de volgende dag op 8.00 uur werd ik pas wakker. Blijkbaar had ik die 10 uren nodig.

mijn gezicht na 10 uren slaap
nog steeds moe..

Bedankt voor het lezen en mocht jij je wandelavonturen willen delen op Instagram, gebruik dan #wandelendoetjegoed

Liefs,

Tanya

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s