Fietsen en mijzelf even verliezen

Om maar gelijk te beginnen, dit was me toch een week. Mijn stressbestendigheid werd flink op de proef gesteld en ik kan je wel gelijk vertellen dat mijn darmen zich goed hebben gehouden. Daar had ik geen last van. Maar de rest, nou, ja, dat kan je denk ik wel raden. Ik zat vorig weekend al laag ik mijn energie maar deze week was nog erger. Werk vroeg veel aandacht, de vrijdagmiddag die ik had vrij genomen moest ik maandag gelijk inhalen. Ik liep al gelijk 10 stappen achter, zeg maar. En zo ging het de hele week wel door. Ik keek elke keer weer uit naar de lunchpauze zodat ik even kan wandelen. Even lekker naar buiten en even mijn hoofd ergens anders. Mijn gedachten even uitzetten. Ook zou ik dinsdagavond nog een borrel doen met een vriend maar helaas had hij afgezegd en werd de afspraak verplaatst. Jammer want ik kon wel een borrel gebruiken. Woensdag en donderdag heb ik voor de verandering weer eens de fiets richting mijn werk gepakt. De wind is afgenomen en het word in de ochtend weer vroeger licht dus ik kan weer fietsen. Ik ben niet zo’n fan van de route als het donker is, ik heb dan echt goede verlichting nodig en dat heb ik niet echt. Dus mocht iemand nog een tip hebben wat betreft een goede voorlicht voor de fiets die lekker schijnt, kom maar door! Alle tips zijn welkom.

De woensdagochtend had ik niet eens zoveel zin om de fiets te pakken, ik wou niet, duurt lang, wou niet nog meer moe worden dan dat ik al ben, ik ga het gesprek met mijzelf aan dat de auto toch echt 10 keer makkelijker is. Maar omdat het gesprek met mijzelf niet leuk was heb ik het afgekapt en heb ik mij gewoon aan de planning gehouden en dat was fietsen. Dus de kleding aan, tas gepakt, broodjes gesmeerd en hup, op de fiets naar mijn werk. De eerste 100 meter dacht ik nog “wat doe ik mijzelf aan?” maar na mate de meters kilometers werden vond ik het heerlijk. Mijn lichaam lekker in beweging, mijn hartslag iets omhoog en het was gewoon heel mooi om de zon al langzaam te zien opkomen. Het was echt genieten. Zo hoort het te zijn. Een klein geluksmomentje nog voor de werkdag begint. De middag terug naar huis fietsen is ook fijn. Natuurlijk wil ik snel thuis zijn maar wat heb ik er aan als ik zo over mijn werk zit te malen?

Door te fietsen zit er meer tijd tussen werk en thuis. En dan heb ik meer de kans om het los te kunnen laten. Nee, ik ben niet iemand die de deur dicht doet en dan alles vergeet. Slechte eigenschap, ik weet het. Ik werk er aan. Maar fietsen helpt er wel bij en daarnaast heb ik toch ook een work-out en hoef ik niet meer in de avond nog naar buiten om te wandelen of iets anders te doen. Eenmaal thuis en dan ben ik ook thuis. Donderdag deed ik precies hetzelfde, lekker de fiets naar het werk gepakt. Vrijdag was een ander verhaal.

Nu heb ik de auto weer gepakt. Ook omdat ik vandaag ook even niet anders kon. Helaas kreeg deze dag toch ook een hele andere wending. Het werd me allemaal te veel. Ik stroomde over en toen ik naar huis reed kreeg ik op eens paniek.. “wat heb ik gedaan?” er was nog zoveel te doen maar ik trok het niet meer. Terwijl ik naar huis reed vulde mijn ogen met tranen. Ik was bijna thuis, ik moest nog een rotonde nemen en een afslag maar mijn ogen vulde zich echt te veel met tranen. Ik was keihard aan het huilen tijdens het autorijden. Ik nam de afslag naar de parkeerplaats, mijn auto in een parkeervlak gezet en ik begon keihard te huilen. Echt keihard. Wanneer ik eigenlijk wil schreeuwen maar er geen geluid uit mijn keel komt. Huilen en schreeuwen zonder geluid. Tuurlijk kwamen de snotterbellen er ook bij. Ik heb het allemaal maar laten stromen. Ik wou praten, ik wou dingen zeggen. Ik heb mijn telefoon gepakt en ik belde mijn moeder. Omdat haar telefoon kuren heeft kreeg ik haar niet te pakken. Ik voelde me op dat moment echt alleen. Ik wou alles van me af praten maar ik kon mijn moeder niet bereiken.

Op zo’n moment kan ik echt balen van technologie dat niet werkt. Ik gooide mijn telefoon door de auto en heb mijzelf weer rustig gekregen. Keek mijzelf aan in de achteruitkijkspiegel en zal mijn eigen zielige betraande ogen en ik wist het.. ik moest mijzelf herpakken. Droogde mijn tranen, veegde de snotterbellen van mijn gezicht. Pakte mijn tas en stapte uit de auto. Ik had nog een paar dingen thuis te doen voordat mijn nichtje langskwam voor een gezellige avond.

Bedankt voor het lezen en mocht jij je wandelavonturen willen delen op Instagram, gebruik dan #wandelendoetjegoed

Liefs,

Tanya

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s