En zo is het..

Ik heb al een tijdje niks van me laten horen. Ik had er even geen behoefte aan. Maar ik geef even een kleine samenvatting. Ik ben veel buiten geweest, lekker bezig zijn met wandelen of fietsen. Ik heb ook de uren opgebouwd met het werken, waar ik nog steeds mee bezig ben. Het gaat met ups en downs en ik vind het momenteel ook zwaar qua regels vanwege het virus. Dit heeft toch aanslag op mijn mentale gezondheid en daarom had ik ook geen behoefte om hier mijn verhaal te doen. Ik wil het met de juiste energie doen en niet het moeten doen omdat ik mijzelf die regel heb opgelegd. Maar er is weer genoeg gebeurt. Wandelen en fietsen ben ik blijven doen, zolang het mag, blijf ik het ook gewoon doen. Vaak alleen sowieso het fietsen maar wandelen doe ik soms met een vriendin. Natuurlijk houden we ons aan de regel van 1,5 meter. Het is niet alles maar zo kan ik toch nog een beetje sociaal zijn. Ook ben ik met een vriendin het centrum in geweest om een lokaal koffietentje te steunen maar die was later open dan gedacht dus wij hebben ergens anders een kopje koffie gehaald en we hebben even op een verlaten en in steek gelaten terras gezeten, natuurlijk ook met de 1,5 meter afstand. En nee, we werden niet bedient. Terwijl we daar zaten werden we vaker gevraagd of het al weer open was en wij deelde gewoon onze plan. Ergens een kopje koffie halen en waar een stoel en tafel staan, gewoon lekker zitten. In het zonnetje. Genieten. Daarnaast werk ik doordeweeks ook gewoon lekker. Ik bouw de uren in de ochtend op en die in de middag hou ik eerst nog even voor wat het is. Ik heb in de ochtend nou eenmaal meer energie waardoor ik mijn collega’s op die manier beter kan helpen. Vanuit huis.

Ook leuk!

Ook stond mijn verjaardag op de planning, natuurlijk zoals elk jaar maar terwijl ik al maanden van te voren bezig was met hoe ik de dag zal indelen en wat ik allemaal wou doen, gaat natuurlijk niet. Een wilde stapavond zit er gewoonweg niet in. Jammer maar het is niet anders. Dus terwijl ik nadacht over een leuk cadeau om te vragen werd ik ook onzeker over de dag zelf. Sinds ik op mijzelf woon, voelde ik mij eenzaam op mijn verjaardag. Het is toch anders. Ik vond het ook niet altijd even leuk, je word alleen wakker, je moet alles in je eentje voorbereiden en daarna is het even druk en gezellig en dan voel ik de eenzaamheid niet meer maar zodra de gezelligheid weer is vertrokken, viel ik weer in dat eenzame gat. Ik vond het niet leuk, voelde me rot en alleen. Zo hoort niemand zich te voelen, nooit en ook niet op eigen verjaardag. Dus ik keek wel op tegen deze dag. Maar, terwijl de dag dichterbij kwam heb ik toch nog een volwassen actie gehad op mijn laatste dag. In de ochtend eindelijk een nieuwe wasmachine gekocht en in de middag stond het mooie ding al op zijn plaats in mijn badkamer. Gelukkig wouden ze ook gelijk mijn oude slecht werkende droger meenemen. Scheelt weer een hoop ellende dus ik was er super blij mee. Ik voelde me ook best volwassen. Een nieuwe wasmachine. Hoe blij kan ik zijn? Dus gelijk dat ding volgepropt met vuile was en wassen maar. Ik ben er blij mee, ik denk dat mijn buren er ook heel blij mee zijn want deze is echt een stuk stiller dan de vorige. Helemaal happy!

Voor
Na

Vrijdagavond nog het tweede deel van Fast en Furious gezien onder genot van een glas rose. En toen vlak voor 0.00 uur was ik toch een beetje dronken. Maar het voelt alsof ik het heb “gehaald” want die dag heb ik toch veel nagedacht over de afgelopen 10 jaar. Eerst was ik bezig met een mooi leven leiden in het buitenland, toen werd ik ziek en heb ik dik 1,5 jaar meer in het ziekenhuis gelegen en operatiekamers gezien dan ik lief heb, daarna werd ik zo vastberaden om zoveel mogelijk een “normaal” leven te leiden, werd verliefd, werd bedrogen, emotionele mishandeling, hard vastgepakt. Liefdesverdriet in overvloed kan ik wel gerust noemen. I had my fair share in love. En toen ben ik mij gaan focussen op de verkeerde dingen waardoor ik mijzelf verloor, vergat en mijzelf toch ook lichtelijk verwaarloosde. Verwaarlozen in de zin van dat ik niet meer dingen deed die ik wou maar wat andere graag van mij wouden zien etc. Dat gaat vanaf nu toch echt anders. Wat een kleine terugblik van 10 jaar met je kan doen. Vooral als je alles even op een rijtje zet. Mijn moeder zei het ook nog dat ik niet te hard voor mijzelf moet zijn, ik heb best veel meegemaakt. Van de Ziekte van Crohn die mij het leven zuur maakte (ik zei regelmatig dat ik werd vermoord door mijn eigen lichaam), niet meer willen vechten maar opgaf. Op een moment dat ik weer ging vechten en niet meer stopte. Tot dingen bereiken waarvan mijn dokter zei dat ik het nooit meer zou kunnen doen. Zo, die heb ik toch echt even een poepie laten ruiken. I had my fair share. En dan nu, na een paar glazen rose was het 0.00 uur. Ik ben nu officeel 30. The big 3 0!

Ik weet niet wat ik hier van moet denken of voelen..

En door het virus was het toch anders dan anders. Maar wel heel mooi. Omdat ik de hele dag door visite kreeg had ik nu meer tijd en aandacht voor diegene die er was. En dat is toch ook wel bijzonder. In de middag nog met een vriendin in een park gezeten met een fles Moet en gewoon keihard genoten. In de avond nog pizza gegeten en natuurlijk weer een fles Moet open geknald. Het was een mooie dag. Hele mooie dag. Eenmaal thuis heb ik nog wat dingen opgeruimd en heb ik in de avond de tijd genomen om zoveel mogelijk mensen te beantwoorden die de moeite hadden genomen om mij een berichtje te sturen. En eenmaal op bed overviel mij het gevoel weer. Alleen. Daar lig ik weer. Het kan zijn omdat ik moe was dat het extra hard aankwam maar even liggen huilen, ik heb alles van me afgeschreven, kreeg daarna nog steeds niet mijn gedachten rustig dus ben ik in de woonkamer gaan liggen zodat ik bij mijn konijntje kon zijn. En toen vroeg ik mijzelf af.. laat ik mij nu echt het leven bepalen omdat ik alleen ben? Moet je zien wat ik allemaal heb mee gemaakt wat 10 keer zwaarder is dan alleen slapen. Ik ben later weer naar mijn bed gegaan en heb heerlijk geslapen. Ik ben 30 en alleen. En het maakt niks uit want ik weet dat wat er op mijn pad komt, ik het aan kan. Met mijn familie en mijn vrienden. Zolang ik hun heb, ben ik niet alleen. En dat is meer waardevol dan wat dan ook. Ik hou van ze en ik weet dat ze maar 1 telefoontje van mij verwijderd zijn. Als dat geen liefde is, weet ik het ook niet meer.

Bedankt voor het lezen en mocht jij je wandelavonturen willen delen, gebruik dan #wandelendoetjegoed

Liefs,

Tanya

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s